Connect with us

Здравје

Студии: Витаминот Д може да помогне во борба против КОВИД, 20 минути секој ден на сонце е препорачлива доза

Published

on

Дали може здравото ниво на витамин Д во крвта да ви помогне да избегнете интензивна нега или смрт ако се заразите со COVID-19?

Повеќе истражувања сугерираат дека „сончевиот витамин“ може да игра улога во тоа колку може да биде сериозен вашиот случај.

Додека студиите не докажуваат причина и последица, „овие студии ја поддржуваат идејата дека витаминот Д може да биде заштитник од КОВИД компликации“, вели Вадим Бакман, д-р, професор по биомедицински инженеринг и медицина на Универзитетот Нортвестерн, Чикаго врска помеѓу недостаток на витамин Д и разлики во стапката на смртност во различни земји.

Меѓу најновите студии:

Повеќе од 80% од 200 пациенти хоспитализирани со COVID-19 имале недостаток на витамин Д. Пациентите со пониско ниво на витамин Д имале и поголеми нивоа на воспалителни маркери во крвта. Но, истражувачите не откриле никаква врска помеѓу ниските нивоа на Д и колку е тешка болеста.


Шпански истражувачи тестирале како витамин Д може да влијае на луѓето хоспитализирани со КОВИД. Од 50-те кои го примиле, само на еден му била потребна е интензивна нега, а никој не починал. Меѓу 26 пациенти кои не примиле витамин, на 13 им била потребна болничка нега, а двајца починале.


Американски истражувачи проценија примероци на крв од 235 пациенти примени во болница со КОВИД и потоа ги следеа за да видат како поминуваат. Пациентите кои имале соодветно ниво на витамин Д, имале помали шанси да останат без свест или да умрат од КОВИД. (По објавувањето на студијата, уредниците на списанието објавија „изразување на загриженост“), прашувајќи дали големината на примерокот е доволно голема и како се анализираат податоците. Авторот на студијата, Мајкл Холик, д-р, истражувач на витамин Д од Универзитетот во Бостон познат по промовирање на витамин, потврди дека е потребна поголема студија.)

Истражувачи од Универзитетот „Квин Мери“ во Лондон започнуваат „Коронавит“, 6-месечно истражување, во кое ќе се запишат 5.000 луѓе за да се види дали високи дози на витамин Д можат да ги намалат респираторните инфекции во зима, вклучително и КОВИД-19.

И други 31 студии се наведени како Клинички испитувања па сеуште регрутираат луѓе за истражувања.

Експертите велат дека здравото ниво на витамин Д во крвта може да даде предност за преживување помагајќи им на луѓето со КОВИД-19 да избегнат бура со цитокин, кога имунолошкиот систем ќе ги нападне сопствените клетки и ткива на вашето тело.

Во меѓувреме, некои луѓе велат дека нема штета во земањето витамин Д како мерка на претпазливост.

Just 20 minutes of sunshine per
day triggers your body to release
over 200 antimicrobials that
fight fungi, parasites viruses.

Како истражувачите започнаа да го разгледуваат витаминот Д?


Витаминот Д, произведен кога сонцето ќе ја погоди вашата кожа, има многу други придобивки, како што е здравјето на коските. Исто така се наоѓа во некои видови храна и додатоци.

Кога пандемијата КОВИД-19 започна да ескалира, Бакман, истражувач од Северозапад, вели дека сакал да помогне, но не бил сигурен како. „Имаше неколку мистерии кои сè уште не беа адресирани“, вели тој. Една беше разликата во стапката на смртност од земја во земја.

Така, неговиот тим направи статистичка анализа на податоците од болниците и клиниките низ Кина, Франција, Германија, Италија, Иран, Јужна Кореја, Шпанија, Швајцарија, Велика Британија и САД, откако ги разгледа можните објаснувања за разликите во стапките на смртност од КОВИД -19, како што се варијација во квалитетот на здравствената заштита, возраста на населението, стапките на тестирање и различните видови на вируси.

Улогата на витамин Д во регулирањето на имунитетниот систем, вклучително и неговата потенцијална способност да го потисне опасното производство на цитокин, е позната. И сончевата светлина и витамин Д се поврзани со намалување на стапката на смртност во пандемијата на грип во 1918-1919 година.

Значи, кога се појави истражување за улогата на цитокинската бура во COVID-19, групата на Бакман се фокусираше повеќе на улогата на нивото на витамин Д.

Тие ја проценија поврзаноста помеѓу витамин Д и тежок КОВИД-19 врз основа на потенцијална врска помеѓу недостаток на витамин Д и Ц-реактивен протеин или ЦРП, сурогат маркер за тежок КОВИД-19. Овие протеини се произведени од црниот дроб како одговор на воспалението за да се намали штетата од инфекција, вели тој.

Тие проценија дека околу 17% од пациентите со дефицит на витамин Д ќе добијат сериозна инфекција со КОВИД-19, но само околу 14% од оние со здраво ниво на витамин Д. Бекман рече дека разликата е статистички значајна. „Колку [всушност] ќе ја намали смртноста, не знаеме“, вели тој, бидејќи бројките се базираат на статистички модел.

Други студии во врска со витамин Д


Меѓу неодамнешните студии за наоѓање врска помеѓу нивоата на витамин Д и колку е сериозен COVID-19:

Истражувачите од Велика Британија ги проценија просечните нивоа на витамин Д и бројот на случаи со КОВИД-19, како и стапките на смртност, низ 20 европски земји. Земјите со ниско просечно ниво на крв во витамин Д кај населението имале поголем број случаи на КОВИД-19 и смртни случаи, вели водачот на студијата Петре Кристијан Или, д-р, доктор на науки, истражувачки и иновативен директор на Фондацијата Кралицата Елизабета, Фондација Труст во Кинг Лин, Велика Британија.


На универзитетот Нортвестерн, истражувачите користеле моделирање за да проценат дека 17% од оние со недостаток на витамин Д ќе развијат сериозна инфекција со КОВИД-19, но само околу 14% од оние со здраво ниво на витамин Д. Тие ја проценија поврзаноста помеѓу витамин Д и тежок КОВИД-19 врз основа на потенцијална врска помеѓу недостаток на витамин Д и Ц-реактивни протеини или ЦРП, сурогат маркер за тежок КОВИД-19.


Во мала студија, истражувачите од Луизијана и Тексас оценија 20 пациенти хоспитализирани со КОВИД-19, откривајќи дека 11 од пациентите примени на МКС имале недостаток на витамин Д, но само четворица од оние на кои не им е потребна МКП.


Индонезиски истражувачи оценија 780 документирани случаи на КОВИД-19 и открија дека повеќето пациенти кои починале имале нивоа на витамин Д под нормалното.
Ирски истражувачи ги анализирале европските студии за население и нивото на витамин Д, откривајќи земји со високи стапки на недостаток на витамин Д, исто така, имале повисоки стапки на смртност од COVID-19. Тие истражувачи побараа од владата да ги подигне препораките за витамин Д.


Сончева светлина и вашето здравје

Додека истражувањето открива дека нискиот витамин Д може да влијае на тоа колку сериозен ќе биде COVID-19, сè уште не е познато дали враќањето на витамин Д во нормално ниво ќе помогне како третман. Ниту, пак, некој може со сигурност да каже дека здравото ниво на витамин Д ќе ви помогне да го избегнете вирусот.

Истражувач од Универзитетот во Југоисточна Филипини ги процени нивоата на витамин Д во крвта на 212 лица со дијагностициран COVID-19 и откри дека нивото на витамин Д е најниско кај оние во критична состојба и највисоко кај оние со полесна инфекција. Заклучокот на неговиот труд, не рецензиран од рецензии, е дека додатоците “може да ги подобрат клиничките резултати на пациентите заразени со COVID-19”.

„Ние веќе знаеме дека ни треба за здравјето на коските”, вели Или, истражувач од Велика Британија. „Чекајќи докази за витамин Д и КОВИД-19 – како да го кажам ова – доказите може да дојдат предоцна за да помогнат“.

Но, не сите се согласуваат дека витаминот Д може да биде корисен за припитомување на КОВИД-19. Истражувачите од Центарот за медицина заснована на докази објавија „брз преглед“ на доказите на 1 мај, заклучувајќи „Нема докази поврзани со недостаток на витамин Д што предиспонираат за COVID-19, ниту имало студии за додатоци за спречување или лекување на КОВИД-19 “.

Истражувачите исто така велат дека иако постои „преклопување“ помеѓу некои групи со ризик да бидат со малку витамин Д и групи со висок ризик да добијат COVID-19, вклучително и постари возрасни лица, луѓе со боја и оние со хронични болести, тие здруженија не се докажани.

Во една неодамнешна рецензирана студија, истражувачите кои оценија повеќе од 348,000 луѓе, вклучувајќи 449 со потврден КОВИД-19, не најдоа врска помеѓу нивото на витамин Д и ризикот од инфекција, ниту врската што може да ги објасни етничките разлики во развојот на инфекцијата.

За да се одржи здраво ниво на витамин Д во крвта, Институтот за медицина препорачува деца и под 1 година да внесуваат 400 меѓународни единици (IU) на витамин Д дневно, а луѓето на возраст од 1 до 70 години да земаат 600 IU. Луѓето над 70-годишна возраст треба да добијат 800 IU на ден.

Витаминот Д е природно присутен малку во храната, но се додава и е достапен и како додаток. Три унци варен лосос има 570 IU, додека 3 унци пастрмка има 645. Чаша 2% млеко збогатено со витамин Д има 120.

Но, за време на пандемијата, можеби е паметно да се преземат повеќе, вели Aоан Менсон, доктор по медицина, DrPH, професор по медицина на Медицинското училиште Харвард и началник на Одделот за превентивна медицина во Бригам и женска болница.

„Препорачаната диетална доза на витамин Д е 600-800 IU / дневно, но во овој период мултивитамин или додаток кој содржи 1.000-2.000 IU / дневно витамин Д би бил разумен“,вели тој.

Здравје

Исповед на млад скопјанец кој преживеал ГОЛГОТА: Синоќа си ја скршив ногата во оваа СКРШЕНА ДРЖАВА!

Published

on

Млад човек од Скопје многу прецизно и детално преку својот фејсбук статус ја раскажува неговата приказна зошто не сака да живее во оваа држава. Нешто што сме го преживеале сите. Ја искршил ногата, но и покрај централизираната служба 112, многу тешко обезбедил некој да му помогне, а и кога конечно дошол до возило на брза помош, неговата голгота не завршува тука.

Синоќа си ја скршив ногата во оваа скршена држава.

Петок бев на работа до 01:00 сабајле, продолжив кај другарка на кратко и си дојдов дома во 04:00, спиев два саати, станав во 07:00 и отидов на еден целодневен саем. Се вратив дома да одморам и назад на работа пак до 01:00.

Беше некаде околу 01:30 кога се случи инцидентот. Возев тротинет накај дома и додека чекав семафор за да преминам пешачки, забележав едно бездомно куче седнато до мене. Не му обрнав многу внимание па ни тоа мене, барем не додека не светна зелено и тргнав да возам. Како се качив на скутерот и ја минев улицата приметив дека нешто скока по мене и ме брка. Се свртев исплашено и видов дека е кучето. Од страв дека ме напаѓа почнав побргу да возам, надевајќи се дека нема да ја достигне истата брзина како мене (25 км на час), но тоа успеа, а јас изгубив
контрола… Не знам како не паднав на земја и успеав да задржам рамнотежа на нозе, но не без последици.

Откако застанав сфатив дека имам многу лоша болка во десното стапало и веднаш седнав на тротоарот. Со ранец на грб, тротинет од една страна а кучето од друга. Очигледно тоа беше расположено за дружење и внимание но јас веќе не.

Прво, не ја гледам вината во кучето, не мислам дека беше агресивно или дека пак “ме нападна”. Скоро секој ден ја возам истата рута, ги поминувам овие кучиња и скоро една година како се движам на истиот овој потег кај Веро Џамбо, јас барем, не сум имал ниту еден инцидент со уличните кучиња. Ова само може да го сметам како многу жална несреќа за барање внимание и љубов од едно бездомно животно кое почнува да спие надвор на 6 степени, среде септември!

Додека седев си зедов некоја минута да се смирам и да проверам каква е штетата на стапалото. Мене лично не ми изгледаше на скршеница ама не можев да застанам на ногата, не можев воопшто да се движам.

Го зедов телефонот во рака и свртев на 194, телефонот ѕвонеше скоро една минутка и никој не ми крена. Сум имал слични искуства кога сум барал полиција, но искрено поинаку го доживеав чувството кога и клучен сервис што треба да ти го спаси животот и да пружи БРЗА помош, воопшто не е брз сервис. Се сетив на 112 и ѕвонев таму. Ми кренаа веднаш, ја објаснив целата ситуација и мојата состојба, ги споделив сите неопходни информации. Тогаш диспачерката ме префрли да зборувам со некој на друга линија; 112 не можеа да пратат амбулантно возило па мораше да ме стават на линија со некој од брза помош, па од таму бев префрлен да зборувам со трет па и четврт човек. Пак, да имаме предвид, седам на темна улица, среде ноќ, бидејќи градот штеди на улично осветлување. Веќе сум во шок и се тресам, ногата ме боли и почнува сериозно да се воспалува, веќе не можам ни да зборувам од збирот на чувства на загриженост и болката која станува полоша со секоја измината минута.
Три пати морав да ја повторам приказната и да побарам помош, и три пати не беше доволно, мораше целиот вработен персонал во овој јавен сервис да зборува со мене наместо еден да запише и да пренесе на останатите колеги, или не знам, да стигнам па да чуете сите одеднаш што се случило. Така завршив на линија со четвра личност која многу сакам да дознаам како се вика а ми ја претставија како ДОКТОРКАТА.
Откако телефонот го зеде четврто лице и ме праша “ШТО Е РАБОТАТА?”, се изнервирав и почнав да викам, нервозно и гласно, зошто морам да се објаснувам толку многу пати пред да ми пратат амбулантно возило. Не знам дали тоа што си сам во 01:30 по полноќ и не можеш да се движиш не е доволно добра причина да ти пратат возило. Можеби не требаше да ѝ викнам, не е културно, но извинете, мислам дека за ситуацијата, кој и да е на мое место, најмалку од сѐ би бил расположен да на цел болнички персонал на линија им објаснува каков проблем си има за да бара амбулантно возило во недела (1 наутро). Сепак, бев свесен, до одредена мера во шок, немир, со грозница и толерантна болка во ногата. Луѓе кршат ребра, раце, врат, остануваат заробени под возила. Дали секој што ќе се јави за брза помош треба да дава интервју како пред медиуми на прес конференција?

Докторката почна да ми вика и така почнав да се расправам со лицето што рече нема да ме прими бидејќи сум бил безобразен со нејзе, да сум се јавел пак кога ќе сум коректен со нив, и ми спушти на телефонот.

Ми се плачеше бидејќи не можев да поверувам дека тој разговор се случи.

Повторно ѕвонам во 112 и одлучуваат дека ќе ги средат барањето сами без да ме поврзуваат пак од едно на друго место. Конечно, после десетина минути добив информација дека е пратено возило но како никој да не знаеше каде се наоѓам и за колку минути ќе дојде возилото. Амбулантното возило дојде и ме одмина… како да не објаснив до детал каде сум лоциран. Ѕвонам пак на 112 и им кажувам дека возилото не ме виде и продолжи да вози по улицата до мене (пред ЦРМ). После уште некои пет минути доаѓаат назад во рикверц по улицата и ме преземаат конечно.

Завршив во Градска. Ме носат внатре, грч ладен ходник полн со муви. Чекам на ред, па влегувам кај докторот во ординација. Објаснив по не знам кој пат што како се случи. Мислам дека не ми ја ни погледна ногата воопшто, туку најбрзо што можеа ми зедоа податоци, ми извадија упат за на рентген и ме испратија кај колегите.

Чекам во ходник за на рентген и почна да ми се лоши и врти во глава, сепак имав спиено само два саати, на работа имав дупла смена и на крај на журка во градска болница. Уште во амбуланта им побарав вода, немаа. Кај докторот во собата побарав вода, немаше и таму. Чекам во ходник, ми се лоши и ми се стемнува, почнувам да викам “дечки мислам дека ќе се онесвестам, ве молам дадете ми вода”, ми се стемнува сѐ пред очи и гледам како сѐ споро се движи, водата никаде.

Влеговме на рентген и ме паркираа пред чешма да се измијам и да се напијам вода, тука малку се врати сѐ назад во фокус и се стабилизирав.
Завршив со снимање и назад кај нив, чекам пак да дојдам на ред и седам во ходниот, не знам дали беше преладно или јас од болки и шок се тресев. На мувите времето им беше одлично. Седам во количката, ногата боса ја одмарам на ладниот под, крв минимално тече од страна на повредата, а мувите беа спремни за шведска маса.

Еден наутро, во македонска болница, во центарот на метрополата, јас бркам гладни муви од мојата крвава нога.
Влеговме назад кај докторот, ги зеде снимките и тука веќе се изгубив. Многу се надевав дека немам скршеници и дека ова ќе помине со малку завој и гази, а не лангета.

Фрактури на неколку места и период на закрепнување од 3-6 недели, минус дополнителните недели физикална терапија по вадењето на гипсот. Преглед пак никаков, ногата никој не ја погледна.

Дојдоа од полиција додека ми ставаа гипс. Почнаа со записникот и ме прашаа дали кучето ме гризнало. Зачудено ги погледнав и реков не знам, стварно не знаев, не се сетив на тоа дека можеби се случило додека ме бркаше. Можеби ќе знаевме ако докторот ја погледнеше ногата и со свои очи, а не само од снимките.

Ова денес сѐ ми се сумираше и ми влезе во листата “зошто не сакам да живеам повеќе тука”. Здравството е катастрофа, сите сме биле таму и го знаеме тоа, реткост е да се најде добар лекар во нашата држава, но не знаев дека состојбата со 194 и брза помош е иста, па ако не и полоша.
Едно нешто што никогаш нема да го заборавам во мојот живот е таа докторска (не)грижа што (не) ја добив по телефон.

Секој изминат ден тука на мои 26 години го поминувам со влегување од една во друга криза и не гледам причина зошто би сакал да останам тука. Сега можеби имам трпение и енергија, млад сум нели, но исто си велам… зошто си дозволувам вака кога можам подобро? Завчера, пример, добив “отказ” од едно од двете места каде работев бидејќи исто така на 26 години во оваа држава треба младоста, здравјето и сѐ што можеш да си го жртвуваш за да не потонеш, и едноставно сфаќам веќе дека животот тука никогаш нема да биде подобар за просечните смртници, кои, ако не се борат самите за себе, знаат дека нема кој да се бори за нив.

Државата сама себе не се сака и сѐ ни е скршено. На сѐ треба да ставиме гипс, но јас веќе губам сили да сакам да го правам тоа веќе.
Поздрав до врвните институции: Министерство за здравство / Ministria e Shëndetësisë Град Скопје Општина Центар

Continue Reading

Здравје

Нема рецепти, нема упати – Од понеделник штрајк на матичните лекари

Published

on

Нема да има издавање на упати и пропишување на рецепти на 5, 6 и на 7 септември, најавија матичните лекари кои со протест на работните места планираат да искажат револт, поради повеќемесечно неисполнување на нивните барања. Ова претставува одлука на Управниот одбор на Здружението на приватни лекари.

Незадоволните лекари уште во февруари побараа зголемување на капитациониот бод и на пациенти на ПЗУ. Тие очекуваат примарното здравство да биде прва точка на владина седница и да се изнајдат конкретни решенија, со што им оставија неколку дена на здравствените власти за повторно да ги разгледаат нивните барања 

Министерот за здравство Беким Сали вчера изјави дека не го поддржува најавениот штрајк на матичните лекари од 5 до 7 септември, бидејќи, според него не може преку пациенти да се бојкотира работа и да се даваат повици за масовно земање упати и терапии. 

Денеска преку соопштение известија и членовите на Здружението на лекари по семејна медицина дека не го подржуваат и нема да учествуваат на најавениот штрајк на матични лекари поради несогласување со дел од барањата кои биле наведени како причини за штрајкот. 

Continue Reading

Здравје

„Јас ќе умрам, се гушам и не можам да дишам“ – ѝ рекол на сестрата од Брза помош, пред да почине од сепса

Published

on

Болката е неискажлива и не може да се опише. Треба да се преземат мерки за да не се гуши и друга фамилија во ваква болка – вели Слаџана Ризинска од Берово за ММС.мк, чиј братучед Јован Димовски (25) почина од сепса откако му била направена интервенција на заб во Клиничката болница во Штип.

Слаџана потенцира дека Јован си дошол дома во страшни болки по лекувањето на забот во Штип, но раната се чистела. Во меѓувреме му паднал дренот и бидејќи било недела (21-ви август) тој отишол во Итната медицинска помош во својот град. Таму му била направена преврска и му било кажано дека треба повторно да оди за Штип.

Слаџана вели дека е изреволтирана бидејќи оваа информација никој јавно не ја споменува, односно ја нема во извештајот од лекарот кој вчера до медиумите го лиферуваа од Болницата.

„Негово другарче го однесе за Штип и таму истиот доктор му направил повторно интервенција и му го ставил дренот наопаку. Уште таму Јован му рекол дека цела страна почнува да го боли и дека голта крв. Докторот му рекол дека имал многу пациенти и дека сите ги боли. Се вратил за Берово во неделата. Кога се вратил дома, Јован се гушел во болка и добил уште поголем оток. Тетка ми вели дека му се фаќало цело тело, не можел да стане од кревет. Почнал да повраќа крв и гној и заминале во амбулантата во Берово каде бил повикан неговиот матичен заболекар и таму констатирале дека тој има дрен наопаку. Не тече крв од раната, туку навнатре и Јован веќе бил затруен“, раскажува Ризинска.

Додека трае голготата на момчето, од Берово го праќаат директно за Скопје. Во возилото сепак, неговата ситуација се влошила, за што посведочила и медицинската сестра која била дел од тимот.

-Вчера зборував со медицинската сестра која била во возилото на Итната медицинска помош и таа рече: „Ќе застанам зад случајот“. Пред Штип, Јован изгубил свест. Ја држел за рака и ѝ рекол: „Јас ќе умрам, се гушам и не можам да дишам“ – додава Слаџана.

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

Трендинг

Copyright © 2021 Булевар.мк