Connect with us

Приказни

Без Прилеп немаше да видам снег: Емили е прилепска снаа од Кенија, го сака градот, храната и не сака зима

Published

on

Емили – Ањанго Аума од Кенија е наша сограѓанка веќе неколку години. Мажена е со прилепчанец со кого ја имаат прекрасната ќеркичка Зорица.

Неделниот весник “Зенит” разговараше со Емили за нејзиниот живот тука и во што се разликува нејзиниот роден град, милионскиот Најроби, со Прилеп.

-Бидејќи сум хотел-менаџер по професија, во Катар работев заедно со сопругот. Се запознавме и љубовта ја крунисавме со брак кој трае девет години. Откако се роди Зорица, бевме во Кенија, накусо доаѓавме и тука. Пред три години конечно падна одлука постојано да живееме во Прилеп – вели Емили.

Кога тргнувала на пат, баба и’ ја советувала: ,,Таму каде што одиш, да се навикнуваш, да ги прифаќаш за да те прифатат,,!

Во градов прво е волонтерка, физиотерапевт, кај деца со посебни потреби. Потоа е наставничка по англиски јазик во приватно училиште. Станува и инструктор по танци во фитнес клуб. Некои од членовите не плаќале и работата станала неисплатлива. Кенијката не сака да седи бадијала. Се посветува на фризерскиот занает. Прави фризури со афро-плетенки не само за прилепчанки, ами и за стружанки, охриѓанки, скопјанки, дури и од Демир Капија.

-Сега сум пица-мајстор во пицерија. Правам пици, кафе… Сé што треба. Фала му на Господ, знам сé. Му благодарам и на газдата за поддршката. Има добрина, трпение и разбирање што сум оддалеку. Ме почитува и не ме гледа како човек од друга држава, како странец. Ме прифати како да сум дел од неговото семејството. Од срце му благодарам, Господ да го благослови. Првин, не знаев што е шунка, печурки, кашкавал, како се викаат на македонски. Сега знам сé. Сé може да се работи, ако се има желба, ако се сака – порачува Емили.

Климата? За Африка се препознава по горештините. Од пекол во студенила. Како што Константин Миладинов во Москва мечтаеше за Охрид и Струга, за јужните краишта, така и Африканците кога се во Европа. Емили кажува дека во Кенија нема зима и затоа голем проблем и” е овде периодот од октомври натаму.

-Зима не сакам, многу е студено. Без јамболија и без ракија, уф! Таму сме навикнале со 25-26 степени, секогаш на многу убаво време. Ако врне и температурата падне на 20 степени, студено е и сите сме болни. Носиме винтјакни, чизми, ракавици… А овде? Првпат во Прилеп видов снег што дотогаш сум го гледала само на телевизија. Цел живот го чекав. Ќерка ми, тогаш тригодишна, ми свика: ,,Мамо, мамо дојди, има млеко турено надвор,,! Излегов, зедов малку снег в рака и го пробав, како да е јадење. Чудно и интересно – раскажува Емили.

Целата сторија прочитајте ја ТУКА, пренесува Маркукуле.мк.

Приказни

,,Семејство ме исфрли на улица по смртта на мајка ми, но не се откажав од себе“ – Арсова е жена борец

Published

on

Христина Арсова е жена-борец. Таа е хероина која во животот поминала низ секакви тешкотии и предизвици. 

Нејзината приказна раскажува за непресушната желба таа да го живее животот за неа, а не судбината да ѝ ги земе сите сили од неа. На само едногодишна возраст оставена во мајчин дом, подоцна посвоена, по што почнува нејзината борба за опстанок. Од 2008 година е вработена во ЈП „Градски паркинг“ – Скопје, низ годините докажувајќи ги своите вредности и посветеност успева да биде унапредена и продолжува да работи посветено. Освен што е спортистка, студентка и работник, таа е родољуб – борец за својата земја, доказ за тоа е нејзиното овогодишно учество во Илинденскиот коњанички марш до Крушево. Во продолжение следи нејзината животна приказна…

„Откако првпат се разделив од мајка ми, спортот ме научи на борбениот дух“, истакна таа.

Таа истакна дека нејзиниот живот ја научил  дека човекот што ни дава живот, не секогаш е нашиот родител. Покрај тоа таа пронајде потпора во спортот за да може да преживее. 

„Искрено благодарение на фудбалот ја изградив мојата личност, којашто сум денеска, а тоа е ред, дисциплина и тимска соработка. Спортот ме научи за борбениот дух со кој и понатаму во животот се соочувам. Од 2003 година со самото формирање на големиот женски фудбал во Р. Македонија започнав во тимот ЖФК „Ломбардини“, каде што исто така сум им благодарна на стручнот штаб кои беа тука во најтешките моменти. По формирањето на женската фудбалска лига исто така и реперезентација во која заземав место да бидам дел од државниот дрес од околу 14 години ги бранев боите на репрезентативниот дрес и имам изиграно околу 40 меѓународни натпревари. На моите 17 години ја изгубив мајка ми, светот ми беше срушен бидејќи таа ми беше се’ што имав од семејството, ама баш се’ Никогаш не барав да ме сожалуваат, барав само шанса, чесно да заработам, таа шанса ја добив во Градски паркинг”, раскажа Арсова.

Таа раскажа и за тоа како нејзиното семејство ја исфрли на улица по смртта на мајка си, но таа не се откажа од себе ни од својот живот.

„После големата борба, за да си обезбедам покрив над глава, одлучив да го оставам спортот. За да продолжам да се борам за да добијам покрив над глава и некоја работа, за да можам да опстанам. До ден денес никогаш не побарав да ме сожалат барав само шанса, чесно да заработам. По моето излагање во емисија-Бисери кај Анета Кочишки за мојот животен пат, телефонски се јави секретарката на Градски паркинг и истите посочија дека сакаат да ми помогнат, тоа беше во 2008 година, кога бев повикана на состанок и истите со тогашниот директор одлучија да ме вработат. Меѓувремено го завршував средното образование и истовремено имав проблеми со станот во кој живеам сега, за кој судскиот процес траше 9 години и истиот заврши во моја полза. Следнот чекор беше запишување на правен факултет на отсек Новинарство и односи со јавност. За ова тогашната власт ни овозможи на ранливата категорија да се до образоваме и ни овозможија финансии за школување. Подоцна по долгото работење во Градски Паркинг од околу 14 години како инкасант – наплатувач, и со назначување на локалната власт ми се даде повторно шанса да ги истакнам своите вредности, односно тие беа препознаени од страна на Градоначалник на град Скопје Данела Арсовска и директорот на јавното претпријатие „Градски паркинг“ – Скопје, М-р.Бојан Христовски, по што бев унапредена на работната позиција”, раскажа таа.

Покрај тоа не криеше колкава чест претставуваше за неа да оддаде почит кон паднатите борци од Илинденското востание.

„Со самото образовање и изучување на историјата на Република Македонија за Илинденското Востание од 1903 година – симболот на македонскиот непокор за нашите херои, бев инспирирана еден ден и јас да дадам учество и да го поминам патот на црешовото топче, каде што движеле славните јунаци од Илинденското востание. И по долгото исчекување ми се овозможи да оддадам почит кон паднатите борци од Илинденското востание и по тој повод ми овозможија да бидам дел од здружението Бигорски манастир – ,,Патот до црешевото топче”, кадешто учествував преку организиран коњанички марш како жена борец”, раскажа Арсова.

Continue Reading

Приказни

Скопје е град на уплашени фраери и препич џетсетерки

Published

on

Скопје – градот на уплашените фраери и уфилманите џет-сетерки. Во последно време ако ме прашаш како би го дефинирал градот наш убав, само ова би ми паднало на памет. Зошто? Зошто само тоа гледам. Да, можеби и мене перспективата ми е веќе искривена, можеби само такви луѓе орбитираат околу епицентарот на моите збиднувања, а можеби и се’ е отидено у курац, па не сум далеку од вистината. Како и да е, едно е сигурно – нешто тука е многу „модерно“.

Скопје во последно време има две екстреми. Едната ги тангира луѓето на возраст некаде од 30 до кај 35-6 години или според мене, „збунетата“ генерација. Генерација која потенцијално и видела подобри времиња, фатила нешто од претходниот систем што наликувало на некакви си вредности и потоа со огромна сила била втурната во вортексот наречен агресивен капитализам. Ни ваму, ни таму.

Голем дел од луѓето кои ги знам од оваа карниворска група се’ уште се сингл. Девојките се’ уште мислат дека е крајот на деведесеттите, дека се во екот на шемата и дека можат да палат-гасат низ градов како некогаш, дека брак и сериозни врски се простата раја. Нјуз флеш – стареете, ви чука биолошкиот часовник, ви паѓа вредноста, кај и да е никој нема да ве рецка два посто, олабавете со препичот.

Мажите пак, живеат во филм дека истите финти од пред 10 години уште палат и се тешат дека тие може стареат, ама средношколките остануваат исто годиште. Мда… не. Веќе не проаѓате кај малите со шема сепаре и флаша. Денешниве деца се растени во време на аздис каде што имаат се’ што ќе посакаат. Сакате мини спонзоруши – ќе треба ќесето малку повеќе да го одврзете во денешно време; ако воопшто имате толку внатре.

Тука спаѓаат и оние мажи и жени кои иако во некој момент се скрасиле – сега се „среќно разведени“, бидејќи они не можат да бидат со некој кој им се кара и не е спремен да им трча по гзот. „Она мене ќе ме испрашуе, кај сум, што сум и што праам секоја ноќ? Па кој ја ебе бе, брат, не ми треба таква; па не ми е мајка да и’ рапортирам на секои пет минути!“ Кој ја ебе? Па очигледно ти не, пошто си зафатен да и’ рапортираш на мајка ти. „Он мене ќе ме тера да му готвам и да му перам алишта? Па не сум ја чистачка и готвачка, бе! Ако сака таква, нека си плати слугинка!“ Па сестро, ако веќе плаќа, најверојатно нема да биде слугинка и сто посто нема да биде за готвење и чистење.

Другата екстрема, пак, тангира млади од 20 до 24-5 години кои набрзинка се мажат/женат преку ноќ. Тука веќе правилата исто така се целосно изместени. Не се знае кој пие, ни кој плаќа. Едната логика зад ова е дека денешниве генерации почнале многу порано да прават се’, па веќе до 24-5 се изживеани, па решаваат да се спарат со време додека воопшто имаат избор; гледајќи го примерот на нивните постари колеги и колешки кои на 34-5 се уште си играат „Сексот и градот“, а на кои само градот им останал. Сексот одамна не ги дружи у град.

Другата логика е во последно време некако многу лесно почна да фаќа семево македонско, па затруднувањето крши рекорди. Дали кампањиве за наталитет вродиле со плод, и тоа буквално, не знам, ама знам дека еден тон млади преку ноќ станаа родители. Немојте да ме сфатите погрешно, тоа воопшто не е лоша работа; се додека сте спремни за таква голема одговорност.

Откако ги елиминиравме двете екстреми ни остана она од почетокот – средината, или она што остана по градов. Уплашените фраери се голем процент од машката популација што хара по градов. Тоа се у принцип дечки со изработена шема на дејствување. Научиле пет финти и само ги ротираат. Аудио-визуелна превара на преувеличување на тоа што го имаат на лагер со цел да ќарат нешто појако. Проблемот е што и кога ќе ќарат нешто што вреди, не знаат што да праат. Експресно ги фаќа паника од типот – и сега што? – и пак се враќаат на закрепостените селанки кои се зависни од трошката внимание кои ја добиваат од „кремот“ на градот.

И уфилманите џет-сетерки не се ништо подобри. Девојки кои добро изгледаат, имаат по нешто во глава, викаат дека сакаат прав маж, а се моткаат само со метро мажулиња, чичиња во најава, спортисти и останати безбедни комбинации. Викаат дека сакаат сериозна врска, ама кога ќе сфатат дека сериозна врска значи посветување на нешто побитно од нови штикли, фустанчиња и накит, проводи по дискотеки и остали суштинско небитни срања се упрпуваат максимално. Подобро вака, на сигурно. Лагер од сто мужи, сериозно со никој, внимание на претек.

Скопје – градот на уплашените. Сексот стана мисловна именка, частенките поскапеа, парите се намалија, кичот и турбофолкот ги убија урбаните журки, дискотеките ги скратија подиумите, акнаа централен шанк и додадоа уште сепариња. Фејсбук шема – нема акција, само воајеризам, ама од високо. Скопје, знам дека немаш доволно секс и затоа ти порачувам од срце; време ти е; оди еби се! Кис4е.

Мајка ти и татко ти

Continue Reading

Приказни

Потресно сведоштво на мајката на загинатиот припадник на Тигрите, бранителот од 2001 Никола Пехчевски

Published

on

Никола Пехчевски беше припадник на полициската Единица за специјални задачи “Тигаp“. Загина во боpбите во Арачиново на возраст од 25 години, само десетина дена после неговата свадба.

Неговата мајка во солзи раскажува за тоа што се случило:

-Штом помина свадбата, после само 2 дена тој сакаше да си оди. Го молев сине поседи малку немаш ли одмор, ми pече не мамо морам да одам, сите сме од крв и од месо мора да си помагаме.

На 13-тиот ден после свадбата, на 23 јуни се случи најлошото. Никола бил дежуpен, во четвртокот вечерта ми се јави, ми рече мамо во касарната сум не се секирај, дежурен ќе бидам…и толку тоа беше последниот повик.

Цвеќе за СВАДБА – цвеќе за ПОГPEБ: Потресно сведоштво на МАЈКАТА Македонка  која 0стана без син – Читај.мк

-Во петокот ми кажаа дека не се јавувал затоа што е на терен – pаскажуваше во солзи мајката. Седев во дворот и комшиката ми рече, тетка Македонко многу е лошо има многу pанети и многу жpтви.

Тој ден цел ден чекав вести но имаше само жална музика, веќе вечеpта сите знаеле дека наш Никола загинал, само јас не сум знаела. Веста ми ја соопшти инспектоpот заедно со еден наш роднина, кога ги видов на врата прашав да не се случило нешто лошо со син ми, само ми рекоа, многу е лошо – pаскажува во тага ожалената мајка.

Мајката на Никола pаскажува дека од мал имал желба за униформа и сакал да работи во полиција. Завршил 8мо одделение во Сараево, а гимназија во Скопје. Потоа бил pешен да оди во тигрите и таму да ја продолжи својата кариера, но за жал со несреќен kрај вели Маkедонка.

Никола бил многу сpеќен што ќе стане татко, но не успеал да ги дочека тие денови. Мајката во ова сведоштво споделува дека тие се уште не знаат како починал нивниот син, а болката што ја имаат ќе остане до крај на живот за синот кој го дал животот за Македонија.

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

Трендинг

Copyright © 2021 Булевар.мк