Connect with us

Приказни

(Видео) Стојче од светиниколско во coлзи: Децата ми jaдат лeб и кромид – и давам 5 денари за училиште

Published

on

Стојче од село Ерџелија со своето семејство веќе неможе да го издржи суро виот живот, тој нема ниту за корка леб, куќата може во секое време да му пад не врз глава, а својата приказна ја споделува во емисијата ,,Срце на дланка,,

Стојче незнае кога последен пат се насмеал, и кога ја видел светлината на денот, а проблемите не се намалуваат туку секој ден се дуплираат.

Татјана и Стојче Јакимови го сакаат најдоброто за своето семејство но судбината не била на нивна страна. Стојче е 37 годишен татко на три деца.

Никогаш не верувал дека ќе дојде до ова ниво, ситуацијата му се менува од корен кога останува без работа и без начин да ги исхрани децата.

– Во брак сум уште од 2006 година а година подоцна ми се раѓа и првото дете. Потоа дојде и второто дете а најмалото има десет години.

– Како млад одев шетав, имав колку толку нормален живот како сите други, имаше и тогаш тешкотии и си велев ајде ќе се оженам за да си го подобрам животот.

– Се оженив започнав со работа, но ситуацијата стануваше поло ша, работата не ми беше стабилна, работев како сезонски работник.

– Има моменти кога јадеме само леб и кромид, тоа ти е животот, вели со воздишка Стојче од светиниколско Ерџелија кој животот не го милувал.

– Неможам да се пожалам на детството имаше и добри и л оши моменти, стапив во брак, имав здраствени пр облеми, при третото породување едвај останавме живи, вели Татјана.

Како што вели Стојче натешко му било кога неговата сопруга која е срцев бол есник била во болница во Скопје но тој немал пари за да ја посети.

– Кога ја примија докторот ми рече дека животот и ви си на конец, немав пари да одам со превоз, одев со авто стоп, секој ден одев.

– На три дена сум јадел по само едно парче леб, само да има за децата, нај тешко за еден родител е кога на детето неможеш да му направиш да јаде.

– Нај тешко ми е кога дете ми бара, јас немам, па се кри јам по други соби и пла чам за да не ме видат, последните четири месеци сме без денар пара вели Татјана.

Од животните случувања и секојдневни стре сови Стојче добива и епи лепсија и не е способен за работа, згора на тоа и сопругата е во слична состојба.

– Ги испраќаме на училиште од дома им даваме нешто за јадење, тие велат тато другарчињата си купуваат, но тоа е што да правам немам.

– Има можеби една недела и повеќе откако не сум и дал пари, последен пат и дадов по пет денари да си купат по едни смоки, вели со тешко срце овој храбар татко.

– Имаме еден скр шен телефон, кој го користиме сите, а и тој мора да е цело време на полнач бидејќи не држи батерија.

– Понекогаш бараме по 20-30 денари да си купиме сокче или слично, и додека другите јадат убави банички и кифли, ние само гледаме и јадеме тоа мама што приготви од дома, вели едно од децата на Јакимови.

– Ни треба најмногу прибор за на училиште и и пари за да си го овозможиме тоа, и би биле посреќни, нашите за жал толку можат.

– Цело време во улилиште не исм ејаваат дека немаме носиме храна од дома и дека сме сиромашни, нашите немале пари да ни дадат.

– Желба ми е да можам да најдам некоја работа, колку толку да се прехраниме и децата да ми бидат среќни, да се средат работите и да нема нервози, вели Татјана за крај.

Видео:

https://www.facebook.com/AlfaTelevizijaMk/videos/421536856056378/

Приказни

Потресно Ковид-сведоштво: Ќе ве стигнат солзите на моите деца!

Published

on

По неколкуте јавни сведоштва во низа, во нашата редакција пристигна уште едно писмо од сопруга на починат пациент, кој во македонските болници се борел со Ковид 19. Од лични причини, сопругата побара да остане анонимна за пошироката јавност, иако нејзиниот идентитет и е познат на редакцијата.

Писмото го објавува Експрес мк, во целост, без никаква интервенција.

30.11.20 год. започнува нашата семејна, ковид голгота. Маж ми добива температура, висока температура која достигнува и до 40 степени. Цела ноќ се боревме со истата и со испиени 2 таблети Paracetamol најниско измерената температура беше само 38.5, веднаш ни беше јасно што се случува. Наредниот ден на 01.12.20 со температура 41 веднаш се упативме на Инфективно одд.Штип. Таму, сцена од хорор филм, најмалку 30 луѓе чекаат за преглед, некои со полесна клиничка слика, други веќе се борат за здив. Маж ми и покрај веќе земаниот Paracetamol, се тресе цел, температурата никако не се намалува, а и преплашен е од тоа што е пред неговите очи. Се бутам меѓу толпата луѓе, влегувам внатре и го молам дежурниот Доктор да го прегледа, да ни направи pcr тест, лабораторија, ктм на бели дробови. Не, Ковид тест не можат да му направат веќе завршиле со тестирање за тој ден, лабораторија може ама без д-димери бидејќи немаат реагенси… Направивме ктм на бели дробови, се молев од врата на врата за д-димери, на крај му беше земена крв и за тоа (значи, сепак имаат реагенс). Се враќаме на инфективно, тој веќе е со 42 температура, ама од таму дежурниот Доктор не праќа дома, да ги чекаме резултатите. Ајде, повторно молење, да му дадат терапија за да ја намали температурата, сепак со приватно возилно треба да се враќаме назад. По наредба на Докторот, сестрата демонстративно не внесува во дневна амбуланта и му аплицира интравенска терапија, за половина час температурата се намалува и си тргнуваме дома. На половина пат, го добиваме резултатот од ктм на бели дробови, не е добар, веќе има воспалителен процес и мора да се хоспитализира. 1 саат вртам по сите можни достапни телефеони, бараме болнички кревет, нема никаде…

Институтот за туберкулоза има 1 слободно место, ама не сакаат да не примат бидејќи немаме позитивен тест на Ковид. Прво не сакаат да му направат тест, а сега не сакааат да го хоспитализираат бидејќи го нема истиот. Во тој момент се јавува Докторката од инфективно одд.Штип, им се ослободило едно место, ќе го примаат таму.

Се враќаме назад, сатурацијата му е 92%, повторно е со температура 41, ама Докторката не е исплашена, тој е млад, здрав, без никакви заболувања, ќе биде добар.

На 02.12 веќе е со сатурација 82%, оставен е без кислород бидејќи боците немале регулатор. Преплашени од сите случувања спас бараме во приватните клиники, бидејќи нели тие се врвот од нашето здравство?

Во клиниката Жан Митрев имаат 1 слободно место, и ќе го примаат ако биде однесен за 1 саат и депозит од 6000 евра, парите подобро да бидат во готово бидејќи се додека не стигнат на трансакциска сметка тој ќе мора да чека надвор во болничкото возило.

Примен е на оддел за лесни случаи каде што се до 05.12 прима единствено физиолошки раствори, парацетамол и витамини, докторите кои го водат како пациент очекуваат испис за 7-10 дена. На 05.12 веќе се влошува и има потреба од хемофилтрација, ние дополнително треба да набавиме ампули Remdesivir. За еден час ампулите се набавени, и уплатени дополнителни финансиски средства за претстојните 3 хемофилтрации.

За само 4 дена подоцна, јас и моите деца останавме без оној кој најмногу ни е потребен. Без грам емпатија, Докторот од приватната клиника се јави и ми кажа: -„Состојбата драстично се влоши, во моментов реанимираме“.

И толку, без никакво објаснување, таков бил текот на болеста…

За скоро две години пандемија, колку што досега трае чудово, професорите од Медицински факултет Скопје се уште не излегоа со официјална препорака за протокол за лекување КОВИД пациенти. Не зборувам за преведен прокотол од соседството, заборувам за протокол прилагоден на нашите стандарди, кој Медицинскиот факултет како институција која има произведено најголем процент од медицинскиот кадар во Република Македонија, има морална обврска да го подготви и предложи. Бидејќи, колку што се сеќавам, во тие професори се „колневме„.

Досега ништо!

Еден ден, сите вас, ќе ве стигнат солзите на моите деца!

Continue Reading

Приказни

Раните најмалку болат, пукаа во нас, во нашите деца – Исповед на Србинот кој беше ранет од специјалците во Косово

Published

on

Среќко Софронијевиќ пред една недела го ранија специјалците на косовската полиција и тој беше префрлен во Ургентниот центар во Белград. Неговата состојба е стабилна, но како што рече, „раните најмалку болат“.

На 13 октомври единиците на РОСУ пукаа кон српскиот народ кој беше со голи раце. Тој ден ќе го памети и Среќко Софронијевиќ од Звежан, кој беше застрелан одзади и кој, по голема среќа, преживеа.

Борбата за неговиот живот започна во КБЦ Косовска Митровица. Тој беше опериран и куршумот му беше отстранет, а неговото опоравување продолжи во Белград, во Ургентниот центар. Денес, седум дена по хоророт што го доживеа и иако животот му беше загрозен, овој храбар Србин од Косово и Метохија вели:

  • Раните не ми се тешки. Не се тешки за мене или за моите браќа – ни вели Софронијевиќ.

Тој посочува дека тешко го памети тој ден бидејќи се плашел за животот на своето семејство кога биле нападнати од единиците на РОСУ.

  • Видов дека се работи за општа воена состојба. Пукаа во голи раце, пукаа во нашите деца – рече Софронијевиќ.

Тој вели дека бил ранет во моментот кога се обидувал да ги најде сопругата и детето. Потоа му го свртел грбот на напаѓачот.

  • Почувствував тап удар во грбот и паднав. Браќата ми пријдоа, ме зедоа … Беа со мене цело време – вели Софронијевиќ.

Како што вели, чувствувал дека е ранет и додава дека најважно е што неговата сопруга и детето се безбедни. Не се грижеше толку за себе.

Овој Србин од Косово и Метохија, иако животот му беше загрозен, на сите им одржа лекција за храброст. Се чини дека сите Срби од Космет ја знаат оваа лекција:

  • Не се плашиме од нив!

На прашањето што му дава сила, Софронијевиќ одговара дека тие се пријатели, браќа, негови деца, но и Србија.

  • Мојата земја отсекогаш била таму колку и да ни е тешко – рече Софрнонијевиќ.

Софронијевиќ, како што вели, едвај чека да ги прегрне своите деца.

  • Дај Боже, наскоро ќе се видиме и ќе наздравиме, бидејќи предавањето не е опција. И на крајот да живее Србија – рече на крајот Софронијевиќ.

Курир.рс/Пинк

Continue Reading

Приказни

„Би сакала само јакна и чизми и барем да пробам хамбургер – последен пат јадев кога тато беше жив“

Published

on

Три храбри жени во една трошна куќа оставени сами на себе, без доволно храна и само со едно социјално, раскажуваа за својот сиромашен жив и бараат помош од хуманите да се стоплат барем зимава.

Израсната сум без мајка, мајка ми повеќе фали од татко ми, ете тој ме израсна и ме школува со една минимална плата. Со сопругот се запознавме во Кичево, тој беше таксист и кога се зедовме,не видовме некој добар живот, со една минимална плата тоа е, вели Весна за ,,Срце на Дланка,, од Алфа телевизија.

Сето ова што го гледате е останато од свекорот, многу тешко се живее со социјална помош, но ајде еве со сопругот како така врзувавме крај со крај но сега.Многу е тешко да се остане без сопург на млади години, се се случи пред наши очи, девојчето ме погледна и ми рече како сега сите ќе имат татко а јас не. Често сме гладни, кога ќе се потроши социјалното, а девојчето си бара, еве доаѓа зимо, а треба јакна, чизми, немам од каде да му дадам, вели Весна низ солзи.

– Би сакала да имам детска соба, и барем чизми и јакна, исто така да јадам хамбургер, последен пат јадев кога тато беше жив, вели малата Лена.

 Таа вели дека нејзините другарки имаат телефон но таа не, вели ова скромно девојче.

Доколку сакате да и помогнете на малата Лена да си ги оствари своите скромни соништа и да помогнете на нејзиниото семејство тоа може да го сторите на бројот 078562116 или на трансакциската сметка во следново видео:

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

Трендинг

Copyright © 2021 Булевар.мк