Connect with us

Приказни

Која е руската шпионка која се ИНФИЛТРИРАЛА меѓу високи офицери на НАТО во Италија?

Published

on

Три минути пред полноќ на 14.09.2018 година почна да ѕвони мобилниот на Андреј Аверјанов. Иако беше доцна, генерал-мајор Аверјанов, командант на единицата за тајни операции на ГРУ 29155, сè уште беше во својата канцеларија во седиштето на руското воено разузнавање во Москва.

Истиот ден, Белингкет и неговиот руски партнер The Insider објавија истрага за тајните идентитети на „Руслан Боширов“ и „Александар Петров“, двајца тајни агенти на ГРУ вклучени во труењето со Новичок на Сергеј и Јулија Скрипал во Солсбери, Англија.

Истрагата ги разоткри активностите на ГРУ – речиси една деценија, агенцијата ги снабдувала своите шпиони со последователно нумерирани пасоши, дозволувајќи им на истражувачките новинари кои добивале информации за тоа на рускиот црн пазар да откријат други агенти едноставно следејќи ги сериските броеви.

Неколку часа по објавата на Белингкет,, Аверјанов доби неколку телефонски повици од неговиот шеф – директорот на ГРУ Игор Костјуков. Самиот Аверјанов контактирал со многу негови подредени кои ги користеле горенаведените пасоши, вклучително и двајца агенти вклучени во неуспешниот пуч во Црна Гора во 2016 година.

Оној што се јавувал на полноќ бил шеф на Одделот 5 на ГРУ – малку познат оддел кој испраќал воени шпиони низ светот со лажни идентитети. Двајцата офицери на ГРУ разговараа нешто подолго од две минути.

Следниот ден, 15 септември 2018 година, една жена со долго име кое звучи латинскоамерикански купила билет во еден правец од Неапол до Москва. Околу една деценија, оваа личност патуваше низ светот како социјалист роден во Перу и дизајнер на накит. Таа слета во Москва подоцна истата вечер и оттогаш не е познато дека ја напуштила Русија. Таа патувала со пасош кој се разликувал само за една цифра од пасошот со кој шефот на ГРУ пристигнал во Велика Британија само шест месеци претходно.

Марија Адела Куфелд Ривера
Нејзиниот пасош бил на име Марија Адела Куфелд Ривера, и како што откри Белингкет, таа била таен агент на ГРУ за кој нејзините пријатели од канцелариите на НАТО во Неапол со години веруваа дека е успешен дизајнер на накит со разнобојно наследство и хаотичен личен живот.

На 8 август 2005 година, Канцеларијата на општата администрација на округот Индепенденсија во Лима, Перу доби барање да регистрира нов перуански државјанин во националната база на податоци за граѓани. Таа изјави дека се вика Марија Адела Кухфелд Ривера, а нејзините адвокати презентираа извод од матичната служба на крајбрежниот град Калао.

Според писмото од Канцеларијата на генералната администрација на Перу, службеникот што го води случајот го ставил барањето на чекање и побарал дополнителен доказ за вистинското раѓање на Марија Адел. Нејзините адвокати потоа доставија дополнителен документ: потврда за крштевање од парохијата Кристо Либерадор во Калао.

Службеникот во Лима сè уште не бил убеден и му се обратил на свештеникот на епархијата Кристо Либерадор, Хозе Енрике Херера Кирога за проверка. За жал на Марио Адел, свештеникот не морал ниту да ги провери црковните записи за да пријави дека документот е лажен. Тој ја имаше честа да биде основач и инаугуративен свештеник во оваа црква која била основана во 1987 година, девет години по наводното крштевање на Марија Адел.

Иако барањето за перуанско државјанство на Марија Адел не успеа, нејзините команданти на ГРУ, веројатно несвесни дека перуанската влада ќе го објави целиот случај јавно, решија да го задржат овој идентитет на нивниот шпион.

Првиот руски пасош
Како и да е, Марија Адела го доби својот прв руски пасош во 2006 година, користејќи го истото име и датум на раѓање. Според идентитетот создаден за неа, таа работела на Московскиот државен универзитет и живеела на адреса во Москва од 2010 година. Луѓето кои живеат таму сега изјавија за Белингкет дека никогаш не слушнале за неа.

Рускиот пасош издаден на Марија Адела беше дел од серијата издадена од ГРУ на најмалку шест други шпиони, вклучувајќи го и офицерот обвинет за труење на бугарскиот производител на оружје Емилијан Гебрев и уште еден офицер вклучен во труењето на Сергеј Скрипал. Врз основа на серијата броеви на пасоши и познатиот датум на издавање на другите пасоши, може да се процени дека Марија Адела ги добила своите руски лични карти во ноември или декември 2006 година – непосредно пред перуанското Министерство за правда јавно да го разоткрие нејзиниот идентитет, иако на малку посетена веб-страница.

Врз основа на интервјуа со четворица луѓе со кои Марија Адела се спријателила во текот на следната деценија, таа ја раскажала следната приказна за нејзиното име и потекло: Таа била дете од љубовта на татко Германец и мајка Перуанка и е родена во Перу. Нејзината самохрана мајка отпатувала со малата Марија Адела во Советскиот Сојуз во 1980 година за да присуствува на Олимписките игри во Москва. Меѓутоа, нејзината мајка добила порака итно да се врати дома, па малата Марија Адела ја оставила на грижа на советско семејство со кое очигледно се спријателила.

Нејзината мајка никогаш не се вратила, а Марија Адела пораснала во Русија. Имала тешко детство, дури била и малтретирана. Ова беше причината зошто таа не сакала да живее во Русија или да се омажи за Русин, туку сакала да се насели во Западна Европа. На социјалните мрежи има многу фотографии кои ја прикажуваат во Малта и Рим во периодот помеѓу 2009 и 2011 година.

Се преселила во Италија
Марсел Д’Арги Смит, поранешната уредничка на британското издание на магазинот Космополитен, станала блиска пријателка со Марија Адела, која ја запознала на пијачка во Малта во летото 2010 година. Марија Адела живеела на Малта со своето тогашно момче, но на еден момент се преселил во Остија, во близина на Рим, за да посетува курсеви по гемологија.

Пасошот со кој патувала Марија Адела во тоа време е издаден во август 2011 година и го имал бројот 643258050 – на само неколку броеви од пасошот на Сергеј Федотов, еден од високите офицери на единицата за тајни операции на ГРУ 29155.

Во јули 2012 година, Марија Адела се омажи за човек за кој им кажа на пријателите дека е Италијанец. Всушност, покрај италијанскиот пасош, нејзиниот сопруг имал еквадорско и руско државјанство и е роден во Москва од мајка Русинка и татко од Еквадор.

Откриените податоци, пред се од профилите на нејзиниот сопруг на социјалните мрежи, покажуваат дека тој во април 2012 година, непосредно пред нивната венчавка, добил руски пасош од руската амбасада во Еквадор. Откако бракот бил регистриран во Рим, сопругот на Адел отпатувал за Москва, каде во септември 2012 година добил руски даночен број.

Една година подоцна тој повторно отпатува за Москва, овој пат без Марија Адел. Тој почина во Москва на 13 јули 2013 година на 30-годишна возраст, а причината за смртта беше наведена како „двојна пневмонија и системски лупус“ во потврдата за смрт. Марија Адела не била во Русија во моментот на смртта на нејзиниот сопруг, а во Москва пристигнала само еден месец подоцна.

Регистрирала компанија
Неговиот близок пријател, кој се согласи да разговара со The Insider под услов да остане анонимен поради грижа за сопствената безбедност, беше изненаден кога дозна дека се оженил. Имено, тој не им кажал ништо за тоа на своите пријатели, па претпоставил дека можеби од погодност се согласил на брак за да му помогне на некој да добие европски пасош.

По бракот, на почетокот на 2013 година, Марија Адела регистрираше сопствена компанија во Италија – Serein SRL, која се занимаваше со производство и трговија на накит и луксузни предмети. Како што може да се види од дозволата за престој издадена од полицијата во Неапол, таа се преселила во елегантната област Посилипо со поглед на Неаполскиот залив најдоцна во октомври 2015 година.

Кариерата на Марија Адел како руски шпион го достигна врвот во Неапол. Во следните три години таа стана позната на локалната социјална сцена. Отворила бутик со накит и луксузни предмети, подоцна го претворила во трендовски клуб, а на крајот станала секретарка на добротворна организација во која учествувале членови на командниот центар на НАТО во Неапол.

Бутикот продаваше брендиран накит од линијата Serein, за кој таа тврдеше дека сама го дизајнирала. Всушност, се чини дека тоа е евтин накит купен од кинески онлајн трговци на големо.

Се пробила и во Лајонс клубот Наполи
Сепак, општествениот дострел на Марија Адел не беше ограничен само на неаполската публика. Во одреден момент во 2015 година, Марија Адела стана секретарка и една од најактивните членови на локалната добротворна организација Lions Club Napoli Monte Nuovo. Ова не беше само обичен огранок на Lions Club, организација која го опфаќа целиот свет и се занимава со добротворна и хуманитарна работа во локалните заедници. Овој огранок е основан од офицер на НАТО со седиште во Неапол.

Според офицерот на германскиот Бундесвер, Торстен, кој беше благајник на оваа филијала на Лајонс Клубот во 2015 година, членството на клубот се намалило во претходните години и извршниот директор на најголемиот Лајонс клуб во Неапол ја препорачал Марија Адела поради нејзините меѓународни врски. Торстен се сеќава дека Марија Адела била многу активна во обидот да ги заживее активностите на клубот, присуствувала на сите настани, а во еден момент во 2018 година, кога членството опадна и повторно се појави можноста за затворање на клубот, таа дури доброволно се пријави да ја плати чланарината на сите.

Марија Адела често комуницирала со персоналот на НАТО и се дружела со бројни офицери. Еден вработен во НАТО признал дека има кратка љубовна врска со Марија Адела. Но, не сите врски што таа ги воспостави беа од романтична природа.

Се инфилтрира меѓу високите офицери на НАТО
Еден од луѓето за кои се верува дека се пријатели со Марија Адела беше полковникот Шелија Брајант, тогашен генерален инспектор на американските поморски сили во Европа и Африка. Брајант го напуштила Неапол во мај 2018 година и потоа се кандидирала за Конгресот како  кандидат на Демократите. Таа вели дека животната приказна на Марија Адел ја сметала за збунувачка и неубедлива („Зошто некој би го напуштил своето дете во Советскиот Сојуз?“), а нејзиниот постојан извор на приход тешко можел да се објасни („Отвораше бутик и често менуваше станови во богатите делови на градот без веродостојни извори на приход“).

Брајант вели дека таа и нејзиниот сопруг се обиделе да и помогнат на Марија Адела да ги надмине она што изгледаше како емоционални проблеми со мажите. Оваа перцепција ја истакна Марсел Д’Арги Смит и уште една познаничка на Марија Адел. Брајант вели дека таа и Марија Адела не разговарале за политика и дека таа самата имала ограничен пристап до доверливи воени информации. Според нејзиното сеќавање, Марија Адела комуницирала не само со американски, туку и со белгиски, италијански и германски персонал и офицери на НАТО.

Иако Марија Адел сигурно имала директен личен пристап до многу офицери на НАТО и на американската морнарица во Неапол, не е јасно дали таа некогаш имала физички пристап до базата на НАТО. Врз основа на различни дигитални траги и сеќавања на познаници, беше утврдено дека таа присуствувала на многу настани организирани од НАТО или американската војска, вклучително и годишни балови на НАТО, разни вечери за собирање средства и годишни балови на американскиот марински корпус.

Сеќавањата на Д’Арги Смит и објавите на социјалните мрежи покажуваат дека Марија Адела редовно патува во Бахреин од 2013 година, под изговор дека присуствува на годишниот саем за луксузни стоки и накит – Jewellery Arabia.

Често патувала во Бахреин
По патувањето во 2013 година, Марија Адела му испрати е-пошта на Д’Арги Смит: „Сè помина добро во Бахреин, освен што не продадовме ништо. Но, саемот беше одличен, ја сакам земјата и луѓето што ги запознав. Откако се вратив, јас морав да летам за Москва затоа што мајка ми не се чувствуваше добро. Останав една недела и потоа се вратив во Италија.Сега работам на каталогот и го усовршувам накитот.Околу Божиќ повторно треба да одам во Москва бидејќи мајка ми сè уште не е добра“.

Во декември 2014 година, на Фејсбук страницата на нејзината компанија беше објавена фотографија на која се гледа како таа му ги презентира манжетните на Сереин на тогашниот премиер на Бахреин, принцот Калифа бин Салман Ал Калифа.

Инспекторите не можеа да ги утврдат движењата и комуникациските мрежи на Марија Адел во Бахреин, но можеби е важно да се нагласи дека логистичката база на американската морнарица се наоѓа во таа земја. Во базата се сместени повеќе од 7.000 американски офицери и војници.

Бахреин не беше единствената дестинација надвор од Неапол на која Марија Адела наводно патувала од деловни причини. Освен што патувала на изложби на накит или луксузни стоки во Швајцарија и Германија, таа наводно го посетила и Тајланд.

Лет за Москва
Фиктивната Марија Адела последен пат долета во Москва во 2018 година. Во оваа прилика, пак, таа отпатувала со нов, трет руски пасош. Како и претходните два, овој пасош имал сериски број доделен од ГРУ.

Нејзиниот нормално активен социјален живот испари, а никој од познаниците со кои разговараа новинарите не се сеќава дека го информирала за плановите засекогаш да ја напушти Италија, како и за причините за таквата одлука. Единствениот спомен од претходниот живот што го донела дома со себе е мачка. Марија Адела имала црна мачка Луиза, која двајца нејзини познаници ја опишаа како единствена стабилна работа во нејзиниот живот.

Сепак, два месеци по заминувањето, таа направи уште една мистериозна објава на својот Фејсбук профил, навестувајќи дека боледува од рак. Таа пишува за нејзината коса која повторно расте по хемотерапијата. Всушност, во времето кога фиктивната личност која нејзините шокирани и загрижени пријатели ја познаваа како Марија Адела ја напишала оваа порака, вистинска жена – офицер на ГРУ по име Олга – поминувала време зад воланот на нејзиното најново Ауди и го надзирала вселувањето во потполно нов луксузен стан во луксузен московски кварт.

Малку повеќе од три години по нејзиното исчезнување од Неапол, на 4 декември 2021 година, Марија Адела испрати уште една мистериозна порака, овој пат во директен разговор WhatsApp со Марсел Д’Арги Смит: „Најдрага Марсел! Има многу работи што не можам да ги (и никогаш нема да можам) да објаснам! Но ми недостигаш многу, многу…“.

Очигледната поврзаност на Марија Адел со ГРУ
Белингкет и неговите партнери ја воспоставија очигледната врска на Марија Адел со ГРУ кон крајот на 2021 година, врз основа на неколку индикатори кои го направија нејзиниот идентитет и однесување компатибилни со операциите на руската воена разузнавачка служба. Прво, лице со тоа име и датум на раѓање не постоело во ниту една руска база на податоци – вклучувајќи ја и официјалната база на податоци за пасоши – но нејзинотоо име се појавило меѓу податоците за пасошите и адресите од 2007 година, во кои претходно биле пронајдени други службеници на ГРУ со прикриен идентитет. .

Нејзиниот лажен идентитет е лице со мешано потекло родено во Јужна Америка – омилена корица на руската контраразузнавачка служба (СВР) и агентите на ГРУ, како што неодамна беше докажано со фаќањето и депортацијата на офицер на ГРУ кој со години живеел во САД  и Ирска како Бразилец со германско потекло.

Сепак, било тешко да се открие каква било трага од нејзиниот вистински идентитет. На руските социјални мрежи немало фотографии од оваа личност. Руските телефонски броеви наведени како контакти за нејзиниот лажен идентитет биле регистрирани на анонимни луѓе. Тоа е уште еден показател за нејзината поврзаност со тајната служба, бидејќи сите броеви во Русија мора да бидат регистрирани на име на вистинско лице.

Пребарувањето на лицето на огромната база на податоци за пасоши на Русија не даде никакви убедливи совпаѓања, меѓутоа, деталната анализа на едно од речиси идентичните лица на крајот резултирало со идентификација на вистинската личност зад Марија Адел.

Споредувањето на две фотографии на Марија Адел од различни години со стара фотографија од пасош на 40-годишна руска државјанка Олга Колобова во алатката Azur на Мајкрософт даде резултати.

Навистина, невизуелната компатибилност меѓу двете лица набрзо стана неверојатно интригантна. Прво, Олга Колобова немала дигитална трага во Москва пред 2018 година. Ниту една регистрација на адреса, сообраќен прекршок или регистрација на телефонски број не била откриена во ниту една од десетиците московски бази на податоци. Сепак, оваа личност има многу активно дигитално присуство од ноември 2018 година, околу времето кога Марија Адела се вратила во Москва.

Здравје

Исповед на млад скопјанец кој преживеал ГОЛГОТА: Синоќа си ја скршив ногата во оваа СКРШЕНА ДРЖАВА!

Published

on

Млад човек од Скопје многу прецизно и детално преку својот фејсбук статус ја раскажува неговата приказна зошто не сака да живее во оваа држава. Нешто што сме го преживеале сите. Ја искршил ногата, но и покрај централизираната служба 112, многу тешко обезбедил некој да му помогне, а и кога конечно дошол до возило на брза помош, неговата голгота не завршува тука.

Синоќа си ја скршив ногата во оваа скршена држава.

Петок бев на работа до 01:00 сабајле, продолжив кај другарка на кратко и си дојдов дома во 04:00, спиев два саати, станав во 07:00 и отидов на еден целодневен саем. Се вратив дома да одморам и назад на работа пак до 01:00.

Беше некаде околу 01:30 кога се случи инцидентот. Возев тротинет накај дома и додека чекав семафор за да преминам пешачки, забележав едно бездомно куче седнато до мене. Не му обрнав многу внимание па ни тоа мене, барем не додека не светна зелено и тргнав да возам. Како се качив на скутерот и ја минев улицата приметив дека нешто скока по мене и ме брка. Се свртев исплашено и видов дека е кучето. Од страв дека ме напаѓа почнав побргу да возам, надевајќи се дека нема да ја достигне истата брзина како мене (25 км на час), но тоа успеа, а јас изгубив
контрола… Не знам како не паднав на земја и успеав да задржам рамнотежа на нозе, но не без последици.

Откако застанав сфатив дека имам многу лоша болка во десното стапало и веднаш седнав на тротоарот. Со ранец на грб, тротинет од една страна а кучето од друга. Очигледно тоа беше расположено за дружење и внимание но јас веќе не.

Прво, не ја гледам вината во кучето, не мислам дека беше агресивно или дека пак “ме нападна”. Скоро секој ден ја возам истата рута, ги поминувам овие кучиња и скоро една година како се движам на истиот овој потег кај Веро Џамбо, јас барем, не сум имал ниту еден инцидент со уличните кучиња. Ова само може да го сметам како многу жална несреќа за барање внимание и љубов од едно бездомно животно кое почнува да спие надвор на 6 степени, среде септември!

Додека седев си зедов некоја минута да се смирам и да проверам каква е штетата на стапалото. Мене лично не ми изгледаше на скршеница ама не можев да застанам на ногата, не можев воопшто да се движам.

Го зедов телефонот во рака и свртев на 194, телефонот ѕвонеше скоро една минутка и никој не ми крена. Сум имал слични искуства кога сум барал полиција, но искрено поинаку го доживеав чувството кога и клучен сервис што треба да ти го спаси животот и да пружи БРЗА помош, воопшто не е брз сервис. Се сетив на 112 и ѕвонев таму. Ми кренаа веднаш, ја објаснив целата ситуација и мојата состојба, ги споделив сите неопходни информации. Тогаш диспачерката ме префрли да зборувам со некој на друга линија; 112 не можеа да пратат амбулантно возило па мораше да ме стават на линија со некој од брза помош, па од таму бев префрлен да зборувам со трет па и четврт човек. Пак, да имаме предвид, седам на темна улица, среде ноќ, бидејќи градот штеди на улично осветлување. Веќе сум во шок и се тресам, ногата ме боли и почнува сериозно да се воспалува, веќе не можам ни да зборувам од збирот на чувства на загриженост и болката која станува полоша со секоја измината минута.
Три пати морав да ја повторам приказната и да побарам помош, и три пати не беше доволно, мораше целиот вработен персонал во овој јавен сервис да зборува со мене наместо еден да запише и да пренесе на останатите колеги, или не знам, да стигнам па да чуете сите одеднаш што се случило. Така завршив на линија со четвра личност која многу сакам да дознаам како се вика а ми ја претставија како ДОКТОРКАТА.
Откако телефонот го зеде четврто лице и ме праша “ШТО Е РАБОТАТА?”, се изнервирав и почнав да викам, нервозно и гласно, зошто морам да се објаснувам толку многу пати пред да ми пратат амбулантно возило. Не знам дали тоа што си сам во 01:30 по полноќ и не можеш да се движиш не е доволно добра причина да ти пратат возило. Можеби не требаше да ѝ викнам, не е културно, но извинете, мислам дека за ситуацијата, кој и да е на мое место, најмалку од сѐ би бил расположен да на цел болнички персонал на линија им објаснува каков проблем си има за да бара амбулантно возило во недела (1 наутро). Сепак, бев свесен, до одредена мера во шок, немир, со грозница и толерантна болка во ногата. Луѓе кршат ребра, раце, врат, остануваат заробени под возила. Дали секој што ќе се јави за брза помош треба да дава интервју како пред медиуми на прес конференција?

Докторката почна да ми вика и така почнав да се расправам со лицето што рече нема да ме прими бидејќи сум бил безобразен со нејзе, да сум се јавел пак кога ќе сум коректен со нив, и ми спушти на телефонот.

Ми се плачеше бидејќи не можев да поверувам дека тој разговор се случи.

Повторно ѕвонам во 112 и одлучуваат дека ќе ги средат барањето сами без да ме поврзуваат пак од едно на друго место. Конечно, после десетина минути добив информација дека е пратено возило но како никој да не знаеше каде се наоѓам и за колку минути ќе дојде возилото. Амбулантното возило дојде и ме одмина… како да не објаснив до детал каде сум лоциран. Ѕвонам пак на 112 и им кажувам дека возилото не ме виде и продолжи да вози по улицата до мене (пред ЦРМ). После уште некои пет минути доаѓаат назад во рикверц по улицата и ме преземаат конечно.

Завршив во Градска. Ме носат внатре, грч ладен ходник полн со муви. Чекам на ред, па влегувам кај докторот во ординација. Објаснив по не знам кој пат што како се случи. Мислам дека не ми ја ни погледна ногата воопшто, туку најбрзо што можеа ми зедоа податоци, ми извадија упат за на рентген и ме испратија кај колегите.

Чекам во ходник за на рентген и почна да ми се лоши и врти во глава, сепак имав спиено само два саати, на работа имав дупла смена и на крај на журка во градска болница. Уште во амбуланта им побарав вода, немаа. Кај докторот во собата побарав вода, немаше и таму. Чекам во ходник, ми се лоши и ми се стемнува, почнувам да викам “дечки мислам дека ќе се онесвестам, ве молам дадете ми вода”, ми се стемнува сѐ пред очи и гледам како сѐ споро се движи, водата никаде.

Влеговме на рентген и ме паркираа пред чешма да се измијам и да се напијам вода, тука малку се врати сѐ назад во фокус и се стабилизирав.
Завршив со снимање и назад кај нив, чекам пак да дојдам на ред и седам во ходниот, не знам дали беше преладно или јас од болки и шок се тресев. На мувите времето им беше одлично. Седам во количката, ногата боса ја одмарам на ладниот под, крв минимално тече од страна на повредата, а мувите беа спремни за шведска маса.

Еден наутро, во македонска болница, во центарот на метрополата, јас бркам гладни муви од мојата крвава нога.
Влеговме назад кај докторот, ги зеде снимките и тука веќе се изгубив. Многу се надевав дека немам скршеници и дека ова ќе помине со малку завој и гази, а не лангета.

Фрактури на неколку места и период на закрепнување од 3-6 недели, минус дополнителните недели физикална терапија по вадењето на гипсот. Преглед пак никаков, ногата никој не ја погледна.

Дојдоа од полиција додека ми ставаа гипс. Почнаа со записникот и ме прашаа дали кучето ме гризнало. Зачудено ги погледнав и реков не знам, стварно не знаев, не се сетив на тоа дека можеби се случило додека ме бркаше. Можеби ќе знаевме ако докторот ја погледнеше ногата и со свои очи, а не само од снимките.

Ова денес сѐ ми се сумираше и ми влезе во листата “зошто не сакам да живеам повеќе тука”. Здравството е катастрофа, сите сме биле таму и го знаеме тоа, реткост е да се најде добар лекар во нашата држава, но не знаев дека состојбата со 194 и брза помош е иста, па ако не и полоша.
Едно нешто што никогаш нема да го заборавам во мојот живот е таа докторска (не)грижа што (не) ја добив по телефон.

Секој изминат ден тука на мои 26 години го поминувам со влегување од една во друга криза и не гледам причина зошто би сакал да останам тука. Сега можеби имам трпение и енергија, млад сум нели, но исто си велам… зошто си дозволувам вака кога можам подобро? Завчера, пример, добив “отказ” од едно од двете места каде работев бидејќи исто така на 26 години во оваа држава треба младоста, здравјето и сѐ што можеш да си го жртвуваш за да не потонеш, и едноставно сфаќам веќе дека животот тука никогаш нема да биде подобар за просечните смртници, кои, ако не се борат самите за себе, знаат дека нема кој да се бори за нив.

Државата сама себе не се сака и сѐ ни е скршено. На сѐ треба да ставиме гипс, но јас веќе губам сили да сакам да го правам тоа веќе.
Поздрав до врвните институции: Министерство за здравство / Ministria e Shëndetësisë Град Скопје Општина Центар

Continue Reading

Приказни

Кралицата која не одеше во училиште, немаше пасош, ниту возачка, носеше единствена круна со дијаманти од Индија

Published

on

Кралицата Елизабета почина на 96 години од својот живот, а на тронот помина седумдесет години, што е подолго од владеењето на нејзиниот татко и прадедо заедно.

Во продолжение ова се најинтересните факти кои можеби не сте ги знаеле за кралицата:

Слави два родендени

Кралицата е родена на 21 април 1926-та година, но официјалната прослава се одржува втората сабота во месец јуни. Ова е традиција уште од 1748-та година кој ја започнал кралот Џорџ втори, тој бил роден во месец ноември, а тоа време не било добро за јавни прослави, па одлучил вториот роденден да го слави во потоплата доба од годината.

Никогаш не одела во училиште

Кралицата имала приватни наставници кои и предавале устав, историја, право и француски јазик. Сепак често зборела дека и недостигала формалното образование.

Била во сродство со својот покоен сопруг

Покојниот принц Филип и кралицата биле трети братучеди, а тие и биле чукунвнук и чукунвника на кралицата Викторија.

Единствена е која на својата круна имала дијаманти од Индија

Queen Elizabeth II: Life and legacy of Britain's longest-serving monarch

Беше единствен монарх со најдолг стаж

Не и било потребно пасош, ниту возачка дозвола

Бидејќи британскиот пасош се издава на име на „нејзината величенственост“, неа не и било проблем да го поседува.

За неа се снимени над 200 филмови и ТВ серии

Според сајтот за рангирање на филмови, IMDb, за кралицата се снимени над 225 документарни играни филмови и телевизиски серии.

Кралицата е најбогата личност во Велика Британија

Богатството на кралицата се проценува над 370 милиони фунти, (426 милиони евра и 430 милиони долари).

Continue Reading

Македонија

(Галерија): Сопружници од Гевгелија од дива депонија создадоа рај покрај водопадот Вера

Published

on

Досега сме пишувале многу позитивни приказни, но денеска мора да признаеме дека нашиот тим е особено горд на приказната за гевгеличаните кои се вистински херои и промотори на локалниот туризам во село Серменин.

Фразата дека не сите херои носаат наметки, ја потврдуваат Ратка и нејзиниот сопруг Венци кои по потекло се од Гевгелија, но животната приказна ги поттикнала да се преселат во селото Серменин, каде одлучиле да изградат своја куќа во која ќе го поминат остатокот од животот.

Село Серменин се наоѓа во подножјето на Кожуф. Во седумдесетитте години оваа село започнало да умира, а младите да се иселуваат. Денеска на неговата територија растат многу нови живеалишта, викендици, а има и ресторани и приватни сместувања во кои може да ја дегустирате локалната храна. Селото Серменин е природна воздушна бања. Доколку прошетате по неговите улички ќе забележите дека во селото има многу дрвца ореви, за кои мештаните велаат дека е уникатен феномен. Исто така, интересен факт е дека во селото има 7 гробишта, секое маало има своја гробишта, а има две цркви од кои едната е на сред село, а другата е на околу 4 километри во живописна природа.

Низ селото поминува реката Белица, која поради својата бигорност создава сливни базени по течението. Во непосредна близина на реката, неодамна бил изграден новиот дом на Ратка и нејзиниот сопруг. За кој како што вели Ратка, одлучиле да биде овде, поради здравствените проблеми со кои се соочило нивното семејство.

Нашиот тим разговараше со Ратка која ни ја раскажа приказната за водопадот Вера и уникатната урбанизација која ја создаваат со свои раце и свои финансиски средства. Она кое ни остави најголем впечаток како информација е фактот дека дрвената патека, скалилата, оградата и осветлената патека до водопадот е во должина од 80 метри, што им биле потребни цели два месеци заедно со мајсторите Тоше и Борче ја остварат замислената идеја.

Проектот го започнале со неутрална изведба на скали и мост до водопадот, а потоа следувало бојадисување и уредување на просторот со клупи и масички.

Она кое мора да го напоменеме е фактот дека пред да се урбанизира оваа место, дел од месните жители го користеле како дива депонија и поради овие причини на Ратка и Венци им биле потребни месец дена да го исчистат од отпадоци.

На прашањето поради кои причини одлучиле да го урбанизираат местото, Ратка вели дека тоа го направиле со желба да остават белег во природата. Уредено катче, со сопствен труд, без никаква финансиска помош и со љубов кон природата е пример за тоа како треба самите да се грижиме за нашите природни убавини.

Ратка вели дека по струка не се архитекти, но со љубов секоја идеја е остварлива.

Денеска, како што создале пристап до водопадот, така и самите се грижат за чистење на неговата околина. Тие се среќни што им овозможиле на локалните жители уште една атракција и место каде ќе може да појде секој и да ужива слушајќи го звукот од водопадот.

Тимот на Кајак.мк мора да потенцира дека Ратка и Венци беа контактирани од наша страна, без тие да изразат желба за публицитет. Ние како еко платформа и платформа која има цел да ги промоцира локалните херои кои прават мали нешта од огромно значење за туризмот можеме само да кажеме пофални зборови за ваквата иницијатива.

Порај пофалбите, мораме да апелираме до сите патувачи и авантуристи кои ќе се одлучат да го посетат водопадот Вера, да внимаваат на своите деца, да не се качуваат на мостото повеќе лица во исто време и најважно од се е отпадокот да го ВРАТАТ ВО ГРАДСКИТЕ КАНТИ ЗА ОТПАДОЦИ, оти отпадокот нема нозе да се врати каде што му е местото!

Извор: kajak.mk

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

Трендинг

Copyright © 2021 Булевар.мк