Во последните неколку години, македонската јавност е сведок на зачестени изјави од бугарски официјални и неофицијални лица кои го негираат постоењето на македонскиот јазик, нарекувајќи го „западнобугарски дијалект со србизми“. Но, ваквите тврдења не се новост – тие траат повеќе од 170 години.
Историски напади врз македонскиот јазик
Од средината на 19 век, македонските интелектуалци и културни дејци се соочуваат со обиди за дискредитација на нивниот јазик. Првите документирани критики потекнуваат од бугарски весници и интелектуалци кои жестоко ги напаѓале македонските автори.
Во „Цариградски весник“ од октомври 1851 година, јазикот на Јордан Хаџи Константинов-Џинот бил окарактеризиран како „неразбирлив и разнороден“:
„И вистина тој јазик, ако и да се чини бугарски, неговото суштествување… сепак по вид, сиреч по изразувањето на зборовите и составот, има толку својства и особености што полесно може да научи да го говори еден инороден странец, а не истороден Бугарин.“
Во јули 1857 година, истото списание го критикувало владиката Партенија Зографски за употреба на јазик различен од бугарскиот:
„Нему поправилно ќе му се види „ја“ место „азъ“, „кьемъ“ место „щемъ“, што се изрази својствени за српскиот јазик.“
Борба за македонскиот јазик во 19 век
Обидите за посебна македонска книжевност биле жестоко осудувани од бугарските кругови. Во „Български книжици“ (септември 1858 година) пишува за книгата на Партенија Зографски:
„Кратка Свештена Историја… напишана на бугарско-македонско наречје, една смеса од бугарски и српски.“
Во ноември 1862 година, „Цариградски весник“ со ироничен тон ги повикувал Македонците да не го одбиваат „бугарското братство“:
„Ве молам браќа МАКЕДОНЦИ! Вие ми се чини дека со горделив презир гледате на вашите браќа: Бугари и Тракијци, кога не им ги одобрувате учебните книги…“
Македонската книжевност како „закана“
Кон крајот на 19 век, македонските напори за културна и јазична автономија биле доживувани како политичка закана. Во 1892 година, бугарскиот весник „Свобода“ го нападнал списанието „Лоза“ издавано од „Младата македонска книжевна дружина“:
„Од се’ се гледа дека работата не стои така: луѓето тука имаат други цели — да создадат нов литературен македонски јазик…“
Во март 1892 година, истиот весник обвинил дека македонските интелектуалци подготвуваат „отцепување од Бугарија“:
„Полека-лека ќе воведуваат зборови од охридското поднаречје што ќе биде литературен јазик на идната Велика Македонија.“
Постојаното негирање – стратешка политика
Како што покажуваат овие историски документи, бугарското негирање на македонскиот јазик не е современ феномен. Од средината на 19 век до денес, бугарските власти и интелектуални кругови систематски го поткопуваат македонскиот јазик и неговата историска автентичност.
Ваквите обиди продолжуваат и денес, но македонскиот јазик, со своето столетно културно и книжевно наследство, останува жив доказ за посебноста и идентитетот на македонскиот народ.
