Попладнево, скопскиот плоштад „Македонија“ беше исполнет со илјадници граѓани кои, со солзи и наведени глави, ја изразија својата заедничка болка за 59-те жртви од трагичниот пожар во дискотеката „Пулс“ во Кочани. Без зборови и без пароли, тие оддадоа почит на најмладата жртва – 16-годишното дете чиј живот згасна во пламенот, преку 16-минутна тишина. Оваа тишина беше не само комеморација, туку и тивок повик за одговорност и потреба од промени.
Заедничка болка и почит во 16 минути тишина
На плоштадот „Македонија“, единствениот звук што одекнуваше беше ритамот на тажните срца на присутните. Шеснаесет минути молк ја прекинаа градската врева и создадоа простор за изразување на заедничката болка, која беше почувствувана во секој здив. Граѓаните не дојдоа да зборуваат, туку да жалат и да испратат силна порака: трагедијата во Кочани не смее да биде заборавена и треба да остане сеќавање кое ќе поттикне акција.
Овој собир беше повеќе од церемонија – тој беше израз на солидарност што го обедини народот во неговата тага. Но зад солзите, се поставува прашањето: зошто беше потребна толку голема трагедија за да се разбуди колективната свест?
Солидарност во трагедијата
Во тие 16 минути, Скопје застана, а тишината стана посилна од секој говор. Плоштадот се претвори во огледало на националната болка, но и во потсетник дека трагедијата во „Пулс“ не е само минато – таа е отворена рана во душите на илјадници семејства. Со своето присуство, граѓаните покажаа дека не се согласуваат ова да биде само уште една вест која ќе избледи со времето.
ФОТО: ТРН.мк
