Велика Сабота – свештен миг меѓу тишината и надежта
Велика Сабота е денот што ги спојува најголемата тага и најголемата радост – денот помеѓу распнувањето и воскресението, помеѓу смртта и животот. Ова е ден на свештен трепет, на тивко исчекување пред блесокот на Христовото Воскресение.
Според христијанската традиција, Велика Сабота е време кога Христовото тело почива во гробот, а душата Му е во адот – победоносно го ослободува човештвото од стегите на смртта. Верниците овој ден го минуваат во молитва, тишина и последни подготовки за најголемиот празник – Велигден.
Во текот на денот, се уредува домот, се вапцаат црвени јајца, а вечерта, сите се упатуваат во црква со светлосен трепет во срцата. Секој носи по едно јајце, симбол на новиот живот, и точно на полноќ, со песната „Христос воскресе“, верниците трипати ја обиколуваат црквата. Камбаните ѕвонат, мракот се заменува со светлина, а тажната тишина се претвора во радосна вест: Христос воскресе – Вистина воскресе!
Овој празник е триумф на животот над смртта, на доброто над злото. Тоа е ден на надеж, мир и љубов. Ден кога христијаните се потсетуваат на најголемата жртва – и најголемото ветување.
Но Велика Сабота не е само најава за радост. Тоа е и ден на најдлабокиот молк – ден на покојот. Христос е во гробот, а Пресвета Богородица, заедно со жените мироносици, го оплакува својот Син. Овој момент ја содржи целата тага на светот, но и семето на воскресението.
Верниците денеска се поклонуваат пред Плаштаницата – икона што го претставува Христовото тело во гробот. Тоа е нивниот начин да останат крај Него во тишината на гробот, но со срце полно со вера – дека ноќта нема последен збор.
Велика Сабота е мост. Меѓу болката и надежта. Меѓу темнината и светлината. Меѓу смртта – и животот вечен.
