Односите меѓу Индија и Пакистан, соседни нуклеарни сили, се обележани со постојани тензии уште од нивната независност од Велика Британија во 1947 година.
Двете земји воделе неколку војни, главно поради спорот околу Кашмир. Индија стана нуклеарна сила во 1974 година, а Пакистан ја следеше во 1998, што ја направи Јужна Азија едно од најопасните жаришта во светот.
Во последниот инцидент, Индија го затвори својот воздушен простор за пакистанските авиокомпании, одговарајќи на забраната на Пакистан за индиските авиони, која следуваше по терористичкиот напад врз туристи во Кашмир. Нападот од 22 април во Пахалгам убил 26 лица, а Индија ги идентификуваше двајца од тројцата осомничени како пакистански државјани. Пакистан негираше вмешаност и побара независна истрага. Нападот предизвика гнев во Индија, со повици за одмазда против Пакистан, кој е обвинет за поддршка на тероризам во Кашмир.
Покрај тоа што ниту една од земјите не употребила нуклеарно оружје, постојат стравувања од ескалација која би можела да излезе од контрола. Индискиот премиер Нарендра Моди им дал на вооружените сили целосна слобода за одговор, додека Пакистан изразува страв дека Индија подготвува воен напад.
Според проценки, Индија и Пакистан поседуваат по околу 170 нуклеарни боеви глави. Сепак, некои процени сугерираат дека Пакистан до 2025 година може да го зголеми својот арсенал на 220-250 боеви глави. Пакистан ги држи своите боеви глави расклопени, што го продолжува времето на подготовка, но претставува закана поради политичката нестабилност и присуството на екстремистички групи.
Индија има „нуклеарна тријада“ што и дава поголема стратегиска флексибилност, со можност за нуклеарен напад од копно, воздух и море. Индија практикува политика на „забрана за прва употреба“ (No First Use), но оваа политика е под преиспитување од 2019 година, со можност за нуклеарен одговор и на хемиски или биолошки напад. Пакистан, за разлика од Индија, нема таква политика и има доктрина за „целосно спектрално одвраќање“, што подразбира употреба на нуклеарно оружје како одговор на сериозна закана, вклучувајќи масовен напад од Индија.
Индија и Пакистан се значајни увозници на оружје, и двете земји ги модернизираат своите воени капацитети. Индија е најголем светски увозник на оружје, со намалена зависност од Русија, додека Пакистан значително се потпира на Кина за набавка на оружје.
Стратешкиот контекст ја комплицира ситуацијата — Индија мора да се брани од два фронта, со Кина на север и Пакистан на запад, додека Пакистан го гледа својот нуклеарен арсенал како единствена гаранција против воената супериорност на Индија.
Во случај на ограничена нуклеарна размена, последиците би биле катастрофални, со проценки за 20 милиони жртви во рок од една недела. Потенцијалната „нуклеарна зима“ би можела да ги загрози две милијарди луѓе ширум светот. Затоа, и покрај повремените ескалации, дипломатијата и воздржаноста остануваат клучни за избегнување на конфликт со глобални последици. Рамнотежата на страв бара постојана будност и напори за намалување на ризикот од ненамерна ескалација.
