„Само сакав да си го земам чадорот. Толку беше. Не ни планирав да останам подолго од минута. А влегов во пекол што трае со месеци“, вака ја почнува својата приказна 32-годишната Ана од Скопје.
Тој ден врнеше ситно, нервозно. Ана го заборавила чадорчето дома и реши да се врати. Станот во Капиштец, кој го делела со Никола веќе пет години, ѝ бил засолниште, дом, љубов… или барем така мислела.
„Кога ја отворив вратата, слушнав тивко шушкање. Ми беше чудно, тој секогаш пушта музика. Овојпат – тишина. Го отворив шифоњерот да земам чадорот, и тогаш ги слушнав. Гласови. Во спалната. Влегов… и он беше таму. Со неа. Со Бојана – мојата најдобра другарка! Таа што ја носев со мене на летувања, што ми ги знаеше сите тајни…“
Ана не викала. Само гледала. Велат дека вистината боли, ама предавството гори. „Ме виде и ми рече: ‘Извини, не беше планирано.’ А таа… таа не кажа ништо. Само си го повлече ќебето преку лице.“
Оттогаш поминаа шест месеци. Никола и Бојана се сега „во врска“, ама Ана не се врати. Си најде нова работа, нов стан, нова Ана. Таа вели: „Не им простив. И не морам. Себе си простив што сум им верувала толку слепо.“
Скопје е мало. Понекогаш ја среќава Бојана во Веро. Само се насмевнува. Знае што изгубиле.
Ана денес има ново момче, и нов чадор – црвен. Симбол на тоа што преживеала.
