Првата руска борбена употреба на нова ракета со среден дострел наречена Орешник привлече големо внимание кај воените аналитичари и западните набљудувачи, но политичкиот коментатор Ростислав Ишченко даде објаснување зошто Русија го користела оружјето.
Според неговото толкување, оваа ракета првенствено не била лансирана поради тактичка потреба – туку како јасен сигнал.
Како што тврди Ишченко, сè било првенствено од демонстративна природа. Со оваа акција Русија сакаше да ги нагласи своите технички способности во областа на ракетното оружје – особено кога станува збор за системи кои можат да погодат цели на целиот европски континент.
Тој нагласува дека „Орешник“ е способен да се користи во посериозни конфигурации, што испраќа порака до потенцијалните противници дека Москва има средства да нанесе значителна штета, доколку биде принудена да ги користи.
Но, приказната не завршува тука. Ишченко истакнува дека, кога станува збор за можни одговори на украинските потези, Русија не мора да се потпира на „Орешник“.
Има поефикасни – и значително поевтини – средства кои, во конкретниот контекст, би донеле слични резултати. Во центарот на неговата анализа е главниот град на Украина. Ишченко директно укажува на слабостите на одбраната на Киев, особено на недоволната противвоздушна заштита и нејзината релативна близина до границата со Белорусија.
Токму оваа географска положба отвора простор за поинакво сценарио: руските авиони можат, според Ишченко, да влезат во украинскиот воздушен простор, да фрлаат плански воздушни бомби и веднаш да се вратат на територијата на сојузниците. Во тој случај, ефектот би бил споредлив со нападот на „Орешник“, но цената и политичкиот ризик би биле многу помали.
Посебно интересен детал што се издвојува е потенцијалната употреба на меѓу 200 и 400 бомби во една операција. Таквата операција може да има разурнувачки ефект врз градот, без потреба од употреба на стратешки ракети со среден дострел.
А тоа, како што наведува, ја става Русија во позиција да избере – да комбинира прецизни, ограничени удари со широки, посеопфатни акции во зависност од ситуацијата.
Конечно, политичкиот коментатор подвлекува една клучна точка:
„Орешник“ е порака, не мора алатка.
Кога постои цел арсенал на други опции кои се подостапни и подеднакво деструктивни во даден контекст, употребата на такви софистицирани системи станува прашање на стратешка комуникација наместо борбена неопходност.
И додека очите на светот се насочени кон опсегот и прецизноста на импозантното оружје, можеби е поважно да се погледне како се користи – и зошто. Затоа што понекогаш вистинската моќ не е во лансирањето, туку во свесното одржување.
