Јас сум од Србија, од едно мало место крај границата. Имам 35 години. Пред осум години дојдов во Тетово – не по љубов, не по соништа, туку по леб. Никогаш не помислував дека ќе заработувам со своето тело. Но животот не прашува. Те фрла каде што најмногу боли, а ти сам одлучуваш дали ќе преживееш или ќе потонеш.
Доаѓав прво повремено, преку една познаница што веќе работеше тука. Ми рече: „Нема срам кога немаш што да јадеш“. Тоа беше реченицата што ме скрши и ме натера да преминам линија што порано ми изгледаше недопирлива. Имав мал син дома, болна мајка и сметки кои не се чекаа.
Во Тетово изнајмив соба на периферијата. Работата ја правев тивко, без врева. Клиенти имаше – млади, стари, оженети, разведени. Некои со тешки приказни, некои само со желба. Мене никој не ме прашуваше како сум. Јас бев тука да молчам и да исполнам. А потоа да се вратам во празната соба и да плачам во перница.
Секој петок праќав пари дома. Син ми растеше со баба му, мислејќи дека сум „на работа во странство“. Во некоја фабрика, во некоја кујна. Никогаш нема да му кажам што навистина правев. Не сакам да ме памети така.
Многумина ќе кажат: „Можела еден ден да најде друга работа“. Можеби. Но некои од нас немаат толку време. Кога гладот и долгот ти се на вратот, не чекаш шанса – ја земаш првата што ти ја нудат. Па макар и болела.
Не барам сожалување. Барам разбирање. Да не се суди премногу лесно. Не сум лош човек. Само сум жена што направи избор меѓу две зла. И сè уште се надевам – дека еден ден ќе бидам само мајка. Само жена. Без товарот што го носам веќе осум години во град што не ми е дом, но ми стана судбина.
