Најновиот руски воздушен напад врз Украина, во кој за првпат беа употребени стратешките бомбардери Tu-160, ја разоткри реалната состојба на руските воени капацитети. Според воениот аналитичар Домагој Франиќ, вклучувањето на овие скапоцени ресурси сигнализира дека Москва се приближува до оперативните лимити на својата армиска машинерија.
Франиќ оценува дека нападите претставуваат реакција на украинските удари врз Кримскиот мост и руското воздухопловство, но забележува дека бројката од околу 400 лансирани проектили и дронови – иако висока – не отстапува многу од секојдневниот интензитет на руските напади. Тоа, според него, отвора прашања за вистинската способност на Русија да изведува поголеми или продолжени офанзиви.
Најзначајниот новитет во последниот напад е ангажманот на Tu-160 – авион кој досега не беше користен во инвазијата. Досегашните задачи ги извршуваа Tu-95 и Tu-22, па вклучувањето на Tu-160 се толкува како знак на слабост, а не на сила. Франиќ посочува дека можеби станува збор за недостиг на достапни летала или обучени екипажи, што го потврдува впечатокот дека Русија користи се што ѝ стои на располагање веднаш по неговото производство.
Руските пропагандисти, посебно Z-поддржувачите на режимот, се длабоко разочарани од „мекоста“ на одговорот. Наместо очекуваните тактички нуклеарни проектили, беа сведоци на украински напади кои со својата прецизност и дрскост имаа посилен психолошки ефект од физичка штета.
Еден од најгласните примери е реакцијата на пропагандистот Краснов, кој не беше шокиран од самите удари, туку од начинот на кој тие беа изведени – како понижување на самиот Путин, што според него е полошо од материјална загуба.
Франиќ заклучува дека Русија функционира на граница на своите капацитети, без значителни резерви, при што секој напад се изведува со она што е моментално достапно. Оваа реалност полека ја согледуваат и самите Руси, дури и најтврдокорните поддржувачи на Кремљ, кои сѐ почесто отворено зборуваат за страв и разочараност од очигледната воена немоќ.
