И покрај децениското сојузништво и заедничките цели, Иран се соочува со тивко повлекување на своите главни регионални сојузници – Хезболах, ирачките милиции и хутите – во момент кога е под директни напади од Израел и САД.
Иако Хезболах долго време се сметаше за првата линија на одбрана на Иран во случај на судир со Израел, либанската група остана по страна дури и откако САД извршија напади врз ирански нуклеарни постројки. Слично се однесуваат и ирачките милиции и хутите од Јемен, кои досега беа активни во поддршката на иранските интереси во регионот.
Според анализите, причините за воздржаноста се повеќеслојни – од политички притисоци во матичните земји, до сериозни загуби што овие групи ги претрпеа во последните две години. Слабеењето на Хезболах е особено изразено поради убиството на неговиот лидер Хасан Насралах и разорниот израелски напад кој значително го намали нивниот арсенал.
И покрај реторичката поддршка за Иран, ниту една од групите не презема конкретни чекори за воена одмазда. Дури и хутите, кои претходно напаѓаа бродови во Црвеното Море, потпишаа договор со Вашингтон за привремено примирје.
Падот на сирискиот претседател Башар ал Асад – клучен сојузник на Иран – дополнително го комплицира логистичкиот ланец за вооружување на Хезболах.
Иако некои аналитичари веруваат дека реакцијата само се одложува, досегашната воздржаност отвора прашања дали Иран остана сам во клучен момент на ескалација и дали ова значи почеток на крајот за иранското влијание во регионот.
