Стара железничка станица во Скопје – тивок сведок на минатото, место исполнето со живот, надеж и срца што чукаа во ритамот на чекорите и свирката на возовите. Изградена помеѓу 1937 и 1940 година, оваа станица беше повеќе од само градба од тули и бетон – беше врата кон светот, место каде што патниците ги спојуваа судбините и каде што соништа патуваа по шините.
Со 24 возови што дневно заминуваа и пристигнуваа, и со илјада патници кои низ нејзините ходници минуваа секој ден, железничката станица беше живо срце на градот. Тука се испраќаа и пречекуваа љубовници, семејства се собираа и растеа приказни што никогаш не би можеле да се раскажат со зборови.
Но, во страшниот земјотрес во 1963 година, оваа прекрасна зграда, која беше симбол на поврзаност и надеж, беше сурово срушена. Со нејзиното исчезнување, Скопје изгуби дел од својата душа – место каде минатото се сретнуваше со иднината, и каде патот секогаш водеше понатаму.
Денес, кога помислуваме на старата железничка станица, не гледаме само рушевини, туку го чувствуваме духот на сите оние мигови полни со љубов, возбуда и очекување. Таа е трајно врежана во срцата на скопјани како симбол на отпорност, на времето што не се заборава, и на љубовта што продолжува да патува низ времето, како што патуваат и возовите што некогаш заминуваа од таму.
