На 3 август 1958 година, американската подморница USS Nautilus (SSN-571) испиша историја како прва подморница што доплови до Северниот Пол под арктичкиот мраз – подвиг со огромно политичко и воено значење во времето на жестока трка меѓу САД и Советскиот Сојуз.
Мисијата, кодирана како „Операција Сончање“, започна од Перл Харбор и беше водена од командантот Вилијам Р. Андерсон. Nautilus, првата подморница на нуклеарен погон, имаше предност да плови со месеци без потреба од гориво. На 3 август, точно во 23:15 по источен американски час, таа го достигна Северниот Пол, поставувајќи нова граница во подморничкото иено истражување.
Овој успех беше и одговор на лансирањето на советскиот Спутник во 1957 година, што во САД создаде страв од технолошко заостанување. Патувањето на Nautilus под арктичкиот мраз се сфаќаше како демонстрација на супериорност – не само техничка, туку и стратешка.
Иако Советите го минимизираа значењето на подвигот, тие свесно го зајакнаа својот подморнички нуклеарен програм. Арктикот се претвори во можно бојно поле, а способноста на САД да оперира таму значеше закана за советските позиции.
Мисијата на Nautilus беше поздравена од американската јавност и сојузниците, додека неутралните држави го славеа технолошкиот аспект. Но, и покрај технолошкиот триумф, подвигот дополнително ја разгоре Студената војна.
