Од почетокот на инвазијата врз Украина, рускиот воен апарат зависел од волонтери за набавка на основни потребштини – од униформи и топли чорапи до термовизиски камери и дронови.
Во последните месеци, дури и најпосветените волонтери гласно зборуваат за разочарување и замор. Населението е исцрпено од војната и многумина се надеваат на брз прекин на конфликтот. Во пограничните региони, руските војници се доживуваат како закана слична на украинските, бидејќи воените објекти ги сместуваат во станбени зони.
„Тешко преживуваме сами“ – вели Наталија од Брјанската област, која собира донации за војниците. „Сите се исцрпени. Донаторските прилози и поддршката од луѓето драстично опаднаа, особено откако се почнаа разговорите за примирје.“
Руслан, исто така од Брјанската област, ја напуштил волонтерската иницијатива по тоа што дознал дека парите што ги испратил за опрема биле потрошени на проститутки и пијанство од страна на војниците. „Се чувствував како најголем идиот, само измузен за пари“, вели тој.
Во пограничните области, сè повеќе луѓе гледаат на руските војници како на закана. „Во Шебекино, никој повеќе не сака да изнајмува станови за војници и бараат да не паркираат воени возила близу куќи поради страв од удар од дрон“, додава Наталија.
Елена од Курската област, која помагала од самиот почеток, признава дека волонтерскиот поттик значително опаднал. „На почетокот луѓето беа подготвени да донираат бидејќи мислевме дека конфликтот ќе заврши брзо. Сега, крајот не се гледа“, вели таа.
Лера од Белгородската област додава: „Интересот за помош нагло опадна. Цивилите можат да се прават дека војната завршила, но тие не можат. Пијанството во војската е вистинска појава.“
Војната влијае и на војниците и на цивилите. „Еден руски офицер ми рече: Преживеав многу војни, но најлошата е во Украина. Некои велат дека Путин ќе гори во пекол за оваа одлука“, заклучува Лера.
