Месечината, нашиот најблизок космички сосед и вечна инспирација за човештвото, секоја година се оддалечува од Земјата за околу 3,8 сантиметри. Иако овој процес изгледа незначителен, тој има долгорочни ефекти врз нашата планета и животот на неа, вклучително и на плимите, осеките и должината на денот.
Научниците ја мери оваа оддалеченост со ласерски зраци кои се одбиваат од огледалата поставени на површината на Месечината за време на мисиите на астронаутите. Просечната оддалеченост изнесува околу 385.000 километри, но поради елиптичната орбита варира и до 20.000 километри, што создава феномен на „супер месечини“.
Астрофизичарот Стивен Дикерби објаснува дека оддалечувањето на Месечината е резултат на плимните сили – разликата во гравитациските сили предизвикува океаните да се издигнуваат и да формираат „испупченија“ кои ја поттикнуваат Месечината напред, додека Земјата постепено ја губи својата ротациска енергија, правејќи деновите малку подолги.
Историски, Месечината некогаш била многу поблиску до Земјата, а анализите на фосилни школки покажуваат дека пред 70 милиони години деновите траеле околу 23,5 часа.
Во иднина, Месечината теоретски би можела да достигне состојба на „плимски заклучок“, кога времето за ротација на Земјата би било исто како времето потребно на Месечината да ја обиколи планетата. Меѓутоа, тоа нема да се случи бидејќи за околу милијарда години Сонцето ќе стане посилно и ќе ги испари океаните, по што плимните сили ќе престанат, а милијарди години подоцна, Сонцето ќе влезе во фазата на црвен џин, што најверојатно ќе го уништи и Земјата и Месечината.
И покрај тоа што Месечината се оддалечува, процесот е толку бавен што деновите, плимите и затемнувањата ќе останат непроменети уште милиони години, оставајќи ни доволно време да уживаме во ноќното небо и да сведочиме на долгогодишниот космички танц помеѓу Земјата и нејзиниот единствен природен сателит.
