Во преглед на повеќе од сто години научни трудови, експерименти на животни и медицински случаи, невронаучникот д-р Питер Копола дојде до заклучок дека најстарите делови на мозокот можат да бидат доволни за создавање на свест.
„Овие извештаи се силен доказ дека можеби најстарите делови на мозокот се доволни за основна свест. Тоа може да влијае на грижата за пациентите, но и на начинот на размислување за правата на животните. Всушност, свеста може да биде многу пораспространета отколку што мислиме“, напиша Копола за The Conversation.
Човечкиот мозок функционира како руски кукли – со понови делови од надворешната страна и древни делови сместени длабоко во центарот. Кората (cortex), најновиот еволуционен дел, е поврзана со размислување, меморија, учење и решавање проблеми. Субкортексот, стар повеќе од 500 милиони години, е одговорен за основни нагонувања како глад, жед, болка, уживање и страв.
Долг период се сметаше дека неокортексот е клучен за свеста, додека субкортексот бил гледан само како „струја“ што го покренува системот. Копола, сепак, тврди дека улогата на старите делови на мозокот е сериозно потценета.
Истражувањата покажуваат дека стимулативните експерименти на субкортексот можат да предизвикаат депресија, будење од анестезија кај мајмуни или моментален губиток на свест кај глувци. Дури и малиот мозок (cerebellum) покажал влијание врз перцепцијата.
Медицинските случаи кај луѓе и животни покажуваат дека оштетувањата на кората го менуваат квалитетот на свеста, но оштетувањата на субкортексот речиси секогаш водат до потполен губиток на свест, кома или смрт. Децата родени со хидраненцефалија, кои немаат речиси цела кора, сепак можат да покажуваат емоции, да препознаваат луѓе и да уживаат во музика.
Копола појаснува дека тоа не значи дека кората и неокортексот не се важни – тие го збогатуваат и прошируваат основното искуство на свеста. Новите делови на мозокот додаваат јазик, морална проценка, чувство на идентитет и креативност, што ја прави човечката свест уникатна.
Според ова истражување, свеста може да потекнува од примитивните делови на мозокот, но се развива и збогатува преку поновите еволуциони структури, што отвора нови прашања за правата на животните, медицинската грижа и самата дефиниција на човечкото искуство.
