Пакистан и Авганистан повторно се најдоа на работ на вооружен судир, откако последните дипломатски разговори завршија без напредок. Иако прекинот на огнот формално сè уште важи, тензиите на границата се зголемуваат, а реториката од двете влади станува се поостра.
Коренот на проблемот е Дурандовата линија, утврдена во 1893 година од тогашното Британско Индијско Царство. Оваа граница, долга 2.640 километри, ја сече етничката заедница на Паџтуните, што со децении предизвикува несогласувања и нестабилност. По создавањето на Пакистан во 1947 година, Исламабад ја презел границата, но Кабул никогаш формално не ја признал.
Порозната граница овозможува несметано движење на племенските заедници, но и на вооружени групи. И двете држави се обвинуваат една со друга дека даваат засолниште на милитанти кои изведуваат напади на соседната територија. Дополнителен фактор на ризик е трговијата со дрога, бидејќи голем дел од авганистанскиот опиум минува кон Пакистан.
Последното заострување започна по барањето на Исламабад за екстрадиција на лидерот на Техрик-е Талибан, Нур Вали Мехсуд, обвинет за бројни терористички напади. Откако Пакистан извел неуспешни воздушни напади во обид да го елиминира, талибанските сили одговориле со напади врз пакистанските позиции во Куррам и Северен Вазиристан, при што биле убиени десетици војници и заземени повеќе гранични пунктови. Пакистан потоа ги затвори главните премини, што го прекина движењето на луѓе и стока.
Пакистанскиот министер за одбрана Кхаваја Мухамад Асиф порача дека земјата нема да прифати состојба „меѓу војна и мир“ и дека ќе преземе мерки за одбрана на својата територија. Од Кабул одговорија дека нема да попуштат пред притисоци или закани.
Иако Пакистан располага со далеку посилна и подобро опремена армија, вклучувајќи и нуклеарен арсенал, експертите оценуваат дека отворена војна е малку веројатна. Според нив, конфликтот би бил скап и неисплатлив за двете страни, додека вистинското решение лежи во преговори и заедничка безбедносна стратегија.
Според аналитици, судир меѓу двете земји би имал сериозни последици за целиот регион, кој веќе со години се соочува со нестабилност, миграции и растечки екстремизам. Дипломатските канали засега остануваат отворени, но ризикот од ново насилство и понатамошна дестабилизација останува висок.
