Тетовското Кале, познато и како Балтепе, е тврдина и значајно археолошко наоѓалиште сместено на врвот Балтепе, веднаш над градот Тетово, на околу два километра од неговиот центар. Во археолошки контекст, локалитетот претставува утврдена населба која своите корени ги има во доцноантичкиот период, а била активна и во средниот век.
Тврдината се издига на помала карпеста височина со стрмни страни, позиционирана над десниот брег на реката Пена. На врвот се наоѓа зарамнето плато со благ наклон кон југ, во форма на триаголник со димензии од приближно 180 на 130 метри и површина од околу еден хектар, целосно опфатено со траги од темели на доцноантички одбранбен бедем.
Најстарите откриени остатоци потекнуваат од IV–III век пред нашата ера и се состојат од големи, правилно делкани бигорни блокови, делумно оштетени од нелегални ископувања. На темелите на овие ѕидови, во доцната антика биле изградени нови одбранбени структури од кршен камен и малтер. Во средниот век тврдината била повторно обновена, а значајна реконструкција била извршена и во османлискиот период, во 1820 година, по иницијатива на Абдурахман Паша.
Археолошките истражувања на јужниот дел од локалитетот откриле голем број фрагменти од хеленистичка и доцноантичка керамика, питоси, тегули, како и рановизантиски монети. Меѓу наодите се и масивни камени блокови кои сведочат за значајна архитектонска активност во различни периоди. Се претпоставува дека оваа утврдена населба е поврзана со античкиот град Оенеј, спомнат од историчарот Тит Ливиј во описите за воените походи на македонскиот крал Персеј против племето Пенести во 169 година п.н.е.
Во својата внатрешност, тврдината има комплексна структура со пет сараи, пространи кујни, бањи, бунар во централниот дел и три тунели кои служеле како тајни излези.
