Црквата „Свети Кирил и Методиј“ во стариот дел на Тетово е еден од најзначајните православни храмови во Полошкиот Регион и седиште на Тетовското архијерејско намесништво. Изградбата на црквата започнала во 1903 година, завршила во 1918, а е осветена на 12 јуни 1925 година. Патронот на црквата се слави на 24 мај, на денот на македонските просветители Свети Кирил и Методиј.
Иницијатор на изградбата бил Прота Михаил Мартиновски, познат како заштитник на православните христијани од турските власти, кој од Султанот Амид од Цариград успеал да издејствува дозвола за градба на храмот во 1902 година. За стабилност на црквата, темелите биле набивани со костенови колци и поливани со олово, а камен бигор бил носен од Тетовското кале од самарчиња на грб. Главен мајстор на изградбата бил солунчанец од македонско потекло, а изградбата се финансирала со доброволни прилози од верниците.
Црквата е трокорабна базилика, крстообразна со купола, а фрескоживописот е изработен во 1924 година од познатиот зограф Данило Несторовски. Ктиторот Прота Михаил Мартиновски е погребан во црковниот двор, каде што се наоѓа неговото вечно почивалиште.
Во текот на годините, црквата била реконструирана и надополнета со нови простории и инфраструктура:
Во 1931 година поставена е чешма и фонтана. Во 1938 започнала градба на парохиски дом. Во 1957 поставен е паркет. По земјотресите во 1963 и 1967 извршени се санации на оштетувањата. Во 1974 и 1976 извршени се санација на фасадата и молерисување. Во 1982 обновена е чешмата, а во 1983 поплочени се стазите и мермерните влезови. Во 1989 започнала целосна реконструкција со изградба на канбанерија, а во 1991 поставен е нов бакарен лим на покривот, извршено е молерисување и конзервација на фреските.
Дворот на црквата денес содржи крстилница и монтажна куќиќка, а обновата се реализирала со поддршка на голем број дарители и претпријатија од Тетово и околината.
Црквата „Свети Кирил и Методиј“ останува значаен духовен и културен центар, кој сведочи за долгогодишната традиција на православието во регионот и за посветеноста на локалната заедница во негувување на духовното наследство.
