Германија ја урна една од своите најмодерни термоелектрани на јаглен, објект стар само шест години, чија изградба чинела околу 3 милијарди евра и имала капацитет од 1.650 мегавати електрична енергија. Одлуката е дел од германската стратегија за напуштање на јагленот и забрзана транзиција кон обновливи извори на енергија, во согласност со климатските цели на Европската унија.
Сепак, потегот предизвика бројни реакции и критики во јавноста и индустриските кругови. Дел од економистите и стопанствениците предупредуваат дека ваквите одлуки ја ослабуваат енергетската стабилност на земјата, ја зголемуваат цената на електричната енергија и негативно влијаат врз конкурентноста на германската индустрија. Во контекст на енергетската криза и зголемената зависност од увоз, сè почесто се поставува прашањето дали темпото на енергетската транзиција е одржливо.
Во исто време, Кина оди по сосема поинаков пат. Земјата продолжува интензивно да гради нови термоелектрани на јаглен, со темпо од приближно две нови централи неделно. Иако официјален Пекинг паралелно инвестира и во обновливи извори, јагленот и натаму останува столб на кинеската енергетска и индустриска политика.
Овој контраст меѓу германскиот и кинескиот пристап сè почесто се наведува како симбол на пошироката глобална промена. Додека дел од европските економии се соочуваат со деиндустријализација и повисоки производствени трошоци, индустриското производство, инвестициите и геополитичкото влијание постепено се префрлаат кон Кина и други азиски земји со пофлексибилна енергетска политика.
Прашањето што останува отворено е дали Европа, а особено Германија како нејзин индустриски мотор, ќе успее да ја одржи економската сила во услови на брза енергетска трансформација — или цената на климатските амбиции ќе се покаже повисока од очекуваното.
