Замислете САД во кои границите се затворени, а приливот на нови жители е сведен на нула. Според економисти и демографи што ги анализираат трендовите за 2025 година и понатаму, ова сценарио не би било само политичка промена – туку длабок пресврт што постепено би ја променил самата суштина на американското општество.
Без имиграција како демографски „амортизер“, Америка се соочува со редок феномен за развиена економија: почеток на пад на населението веќе во раните 2030-ти. Стапката на раѓања кај луѓето родени во САД одамна е под нивото потребно за природна обнова, што значи дека без нови дојденци, бројките неизбежно ќе почнат да се движат надолу.
Истовремено, работоспособното население старее. До средината на векот, помалку од 56% од Американците би биле во возраст за работа – драматично помал удел во споредба со сценарио во кое имиграцијата продолжува. Оваа промена не е апстрактна статистика: таа директно ја погодува економијата, пензискиот систем и здравствената грижа.
Како што генерациите стареат, односот меѓу оние што работат и оние што зависат од нивната поддршка станува алармантен. До 2060 година, на секои 100 работоспособни лица би имало околу 50 постари луѓе – речиси двојно повеќе отколку денес. Социјалното и здравственото осигурување, веќе под притисок, би се нашле на работ на одржливоста.
Економските проекции во ваков контекст се мрачни. Без прилив на нова работна сила, американскиот БДП би растел значително побавно, достигнувајќи ниво што е повеќе од една четвртина под очекуваното според сегашните трендови.
Најпогодени би биле секторите што и денес зависат од имигрантски труд: земјоделството, здравството, градежништвото. Недостатокот на работници не би значел само празни работни места, туку и поскапа храна, поскапи услуги и притисок врз цените што би можел да ја турне инфлацијата во опасни височини.
Америка долго ја градела својата технолошка моќ врз глобален талент. Денес, значаен дел од патентите и научните пробиви доаѓаат од луѓе родени надвор од земјата. Со затворени врати, универзитетите би останале без меѓународни студенти, а некои напредни програми – особено во STEM-областите – би можеле целосно да исчезнат.
Покрај бројките, последиците се чувствуваат и на улица. Во 2025 година, зголемените депортации и ригидното спроведување на законите веќе создаваат атмосфера на страв и тишина во многу заедници. Луѓето се повлекуваат, бизнисите затвораат, а довербата еродира.
Критичарите предупредуваат дека Америка без нови дојденци ризикува да ја изгуби својата динамика – она чувство на постојано обновување што со децении ја движело напред. Наместо отворено и адаптивно општество, би можела да се појави постабилна, но и позатворена земја, со побавен раст и помалку идеи.
