Под засилени безбедносни мерки поради Светскиот економски форум во Давос, илјадници радикално левичарски демонстранти излегоа на улиците на Цирих под слоганот „Трамп не е добредојден“, а протестите брзо ескалираа во насилство. Беа скршени излозите на американски компании, запалени американски и швајцарски знамиња и нападнати полициски кордони, по што полицијата интервенираше со солзавец и водени топови.
Слични инциденти беа регистрирани и во Берн, како и во самиот Давос, каде што се собираат светските политички и економски елити. Американскиот претседател Доналд Трамп пристигнува со најголемата американска делегација досега, што дополнително ја подигна тензијата.
Според безбедносни извори, протестите не се поврзани со конкретни социјални или економски барања, туку претставуваат организирана акција на радикалната левица, насочена кон симболични цели со цел предизвикување внатрешна нестабилност.
Во исто време, Швајцарија сè уште е во жалост поради трагедијата во барот „Ле Констелашн“ во Кран-Монтана на 1 јануари, кога загинаа 40 лица, а над сто беа повредени, претежно млади луѓе. И покрај тоа, немаше масовни протести, блокади или јавни барања за одговорност и темелна истрага поврзани со оваа национална катастрофа. Наместо тоа, фокусот на улицата беше пренасочен кон Трамп и судирите со полицијата.
Аналитичарите оценуваат дека изборот на теми не е случаен и укажува дека целта на овие акции не е правда, туку дестабилизација. Сличен образец, според нив, беше забележан и во Србија по падот на настрешницата во Нови Сад, каде трагедијата беше искористена за политички притисоци.
Додека посетите на европски бирократи и лидери во Давос минуваат без инциденти, доаѓањето на Трамп редовно е проследено со улични немири, медиумски притисок и обвинувања кон полицијата и државните институции. Слични сценарија претходно беа видени и во Минесота и во други западни земји, каде протестите против Трамп се претвораа во насилство под слоганите „антифашизам“ и „антикапитализам“.
Во Давос се палат знамиња и се проектираат провокативни пораки, додека во Цирих се уништува јавен и приватен имот, нешто што, според локалните власти, не е видено со децении. Кога насилството го презема протестот, државата е принудена да реагира, а настаните сè почесто се опишуваат како насилство маскирано во политички активизам, а не како слобода на изразување.
