Здравје
Исповед на млад скопјанец кој преживеал ГОЛГОТА: Синоќа си ја скршив ногата во оваа СКРШЕНА ДРЖАВА!
Published
2 years agoon
By
Уредник![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2022/09/screenshot_121-1.jpg)
Млад човек од Скопје многу прецизно и детално преку својот фејсбук статус ја раскажува неговата приказна зошто не сака да живее во оваа држава. Нешто што сме го преживеале сите. Ја искршил ногата, но и покрај централизираната служба 112, многу тешко обезбедил некој да му помогне, а и кога конечно дошол до возило на брза помош, неговата голгота не завршува тука.
Синоќа си ја скршив ногата во оваа скршена држава.
Петок бев на работа до 01:00 сабајле, продолжив кај другарка на кратко и си дојдов дома во 04:00, спиев два саати, станав во 07:00 и отидов на еден целодневен саем. Се вратив дома да одморам и назад на работа пак до 01:00.
Беше некаде околу 01:30 кога се случи инцидентот. Возев тротинет накај дома и додека чекав семафор за да преминам пешачки, забележав едно бездомно куче седнато до мене. Не му обрнав многу внимание па ни тоа мене, барем не додека не светна зелено и тргнав да возам. Како се качив на скутерот и ја минев улицата приметив дека нешто скока по мене и ме брка. Се свртев исплашено и видов дека е кучето. Од страв дека ме напаѓа почнав побргу да возам, надевајќи се дека нема да ја достигне истата брзина како мене (25 км на час), но тоа успеа, а јас изгубив
контрола… Не знам како не паднав на земја и успеав да задржам рамнотежа на нозе, но не без последици.
Откако застанав сфатив дека имам многу лоша болка во десното стапало и веднаш седнав на тротоарот. Со ранец на грб, тротинет од една страна а кучето од друга. Очигледно тоа беше расположено за дружење и внимание но јас веќе не.
Прво, не ја гледам вината во кучето, не мислам дека беше агресивно или дека пак “ме нападна”. Скоро секој ден ја возам истата рута, ги поминувам овие кучиња и скоро една година како се движам на истиот овој потег кај Веро Џамбо, јас барем, не сум имал ниту еден инцидент со уличните кучиња. Ова само може да го сметам како многу жална несреќа за барање внимание и љубов од едно бездомно животно кое почнува да спие надвор на 6 степени, среде септември!
Додека седев си зедов некоја минута да се смирам и да проверам каква е штетата на стапалото. Мене лично не ми изгледаше на скршеница ама не можев да застанам на ногата, не можев воопшто да се движам.
Го зедов телефонот во рака и свртев на 194, телефонот ѕвонеше скоро една минутка и никој не ми крена. Сум имал слични искуства кога сум барал полиција, но искрено поинаку го доживеав чувството кога и клучен сервис што треба да ти го спаси животот и да пружи БРЗА помош, воопшто не е брз сервис. Се сетив на 112 и ѕвонев таму. Ми кренаа веднаш, ја објаснив целата ситуација и мојата состојба, ги споделив сите неопходни информации. Тогаш диспачерката ме префрли да зборувам со некој на друга линија; 112 не можеа да пратат амбулантно возило па мораше да ме стават на линија со некој од брза помош, па од таму бев префрлен да зборувам со трет па и четврт човек. Пак, да имаме предвид, седам на темна улица, среде ноќ, бидејќи градот штеди на улично осветлување. Веќе сум во шок и се тресам, ногата ме боли и почнува сериозно да се воспалува, веќе не можам ни да зборувам од збирот на чувства на загриженост и болката која станува полоша со секоја измината минута.
Три пати морав да ја повторам приказната и да побарам помош, и три пати не беше доволно, мораше целиот вработен персонал во овој јавен сервис да зборува со мене наместо еден да запише и да пренесе на останатите колеги, или не знам, да стигнам па да чуете сите одеднаш што се случило. Така завршив на линија со четвра личност која многу сакам да дознаам како се вика а ми ја претставија како ДОКТОРКАТА.
Откако телефонот го зеде четврто лице и ме праша “ШТО Е РАБОТАТА?”, се изнервирав и почнав да викам, нервозно и гласно, зошто морам да се објаснувам толку многу пати пред да ми пратат амбулантно возило. Не знам дали тоа што си сам во 01:30 по полноќ и не можеш да се движиш не е доволно добра причина да ти пратат возило. Можеби не требаше да ѝ викнам, не е културно, но извинете, мислам дека за ситуацијата, кој и да е на мое место, најмалку од сѐ би бил расположен да на цел болнички персонал на линија им објаснува каков проблем си има за да бара амбулантно возило во недела (1 наутро). Сепак, бев свесен, до одредена мера во шок, немир, со грозница и толерантна болка во ногата. Луѓе кршат ребра, раце, врат, остануваат заробени под возила. Дали секој што ќе се јави за брза помош треба да дава интервју како пред медиуми на прес конференција?
Докторката почна да ми вика и така почнав да се расправам со лицето што рече нема да ме прими бидејќи сум бил безобразен со нејзе, да сум се јавел пак кога ќе сум коректен со нив, и ми спушти на телефонот.
Ми се плачеше бидејќи не можев да поверувам дека тој разговор се случи.
Повторно ѕвонам во 112 и одлучуваат дека ќе ги средат барањето сами без да ме поврзуваат пак од едно на друго место. Конечно, после десетина минути добив информација дека е пратено возило но како никој да не знаеше каде се наоѓам и за колку минути ќе дојде возилото. Амбулантното возило дојде и ме одмина… како да не објаснив до детал каде сум лоциран. Ѕвонам пак на 112 и им кажувам дека возилото не ме виде и продолжи да вози по улицата до мене (пред ЦРМ). После уште некои пет минути доаѓаат назад во рикверц по улицата и ме преземаат конечно.
Завршив во Градска. Ме носат внатре, грч ладен ходник полн со муви. Чекам на ред, па влегувам кај докторот во ординација. Објаснив по не знам кој пат што како се случи. Мислам дека не ми ја ни погледна ногата воопшто, туку најбрзо што можеа ми зедоа податоци, ми извадија упат за на рентген и ме испратија кај колегите.
Чекам во ходник за на рентген и почна да ми се лоши и врти во глава, сепак имав спиено само два саати, на работа имав дупла смена и на крај на журка во градска болница. Уште во амбуланта им побарав вода, немаа. Кај докторот во собата побарав вода, немаше и таму. Чекам во ходник, ми се лоши и ми се стемнува, почнувам да викам “дечки мислам дека ќе се онесвестам, ве молам дадете ми вода”, ми се стемнува сѐ пред очи и гледам како сѐ споро се движи, водата никаде.
Влеговме на рентген и ме паркираа пред чешма да се измијам и да се напијам вода, тука малку се врати сѐ назад во фокус и се стабилизирав.
Завршив со снимање и назад кај нив, чекам пак да дојдам на ред и седам во ходниот, не знам дали беше преладно или јас од болки и шок се тресев. На мувите времето им беше одлично. Седам во количката, ногата боса ја одмарам на ладниот под, крв минимално тече од страна на повредата, а мувите беа спремни за шведска маса.
Еден наутро, во македонска болница, во центарот на метрополата, јас бркам гладни муви од мојата крвава нога.
Влеговме назад кај докторот, ги зеде снимките и тука веќе се изгубив. Многу се надевав дека немам скршеници и дека ова ќе помине со малку завој и гази, а не лангета.
Фрактури на неколку места и период на закрепнување од 3-6 недели, минус дополнителните недели физикална терапија по вадењето на гипсот. Преглед пак никаков, ногата никој не ја погледна.
Дојдоа од полиција додека ми ставаа гипс. Почнаа со записникот и ме прашаа дали кучето ме гризнало. Зачудено ги погледнав и реков не знам, стварно не знаев, не се сетив на тоа дека можеби се случило додека ме бркаше. Можеби ќе знаевме ако докторот ја погледнеше ногата и со свои очи, а не само од снимките.
Ова денес сѐ ми се сумираше и ми влезе во листата “зошто не сакам да живеам повеќе тука”. Здравството е катастрофа, сите сме биле таму и го знаеме тоа, реткост е да се најде добар лекар во нашата држава, но не знаев дека состојбата со 194 и брза помош е иста, па ако не и полоша.
Едно нешто што никогаш нема да го заборавам во мојот живот е таа докторска (не)грижа што (не) ја добив по телефон.
Секој изминат ден тука на мои 26 години го поминувам со влегување од една во друга криза и не гледам причина зошто би сакал да останам тука. Сега можеби имам трпение и енергија, млад сум нели, но исто си велам… зошто си дозволувам вака кога можам подобро? Завчера, пример, добив “отказ” од едно од двете места каде работев бидејќи исто така на 26 години во оваа држава треба младоста, здравјето и сѐ што можеш да си го жртвуваш за да не потонеш, и едноставно сфаќам веќе дека животот тука никогаш нема да биде подобар за просечните смртници, кои, ако не се борат самите за себе, знаат дека нема кој да се бори за нив.
Државата сама себе не се сака и сѐ ни е скршено. На сѐ треба да ставиме гипс, но јас веќе губам сили да сакам да го правам тоа веќе.
Поздрав до врвните институции: Министерство за здравство / Ministria e Shëndetësisë Град Скопје Општина Центар
You may like
-
73-годишен скопјанец се соблекол пред малолетнички, полицијата го уапси
-
Тажна исповед на баба Милена: Ги родив, пораснав – Ќерката не ми дава ни денар, кај пак синот главна е сопругата
-
ЌЕ ПОЧИВААТ ЗАЕДНО, ЗА ДА НЕ СЕ РАЗДВОЈАТ НИТУ НА ОНОЈ СВЕТ – потресни зборови на таткото на Борис кој загина со мотор со својата девојка
-
Жена сакала да се самозапали на кејот на Вардар, ја спасил млад скопјанец-минувач
-
Скопјанецот кој искрши 18 автомобили кај Буњаковец бил пијан, еве колкава затворска казна му се заканува
-
Скопјанец падна во море со автомобил во Грција (Фото)
COVID 19
ЈАС И ПРОФЕСОР ПАНОВСКИ, ТРИ ГОДИНИ ЏАБЕ ТРОШЕВМЕ ЗБОРОВИ И ВРЕМЕ: Никому ништо не му влегло во глава!
Published
12 months agoon
September 25, 2023By
Уредник![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2021/05/panovskidanilovski.png)
Докторот Драган Даниловски, во гостувањето на ТВ Сител, се огласи по повод новиот ковид бран за кој што медиумите се повеќе пишуваат.
Линк до постот на професор доктор Даниловски:
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3455421298043933&id=100007282895748&mibextid=Nif5oz
Здравје
Над 40 илјади дијабетичари за 9 месеци дале 200.000 евра за ленти за мерење шеќер кои државата мора да им ги обезбеди
Published
12 months agoon
September 16, 2023By
Уредник![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/09/dijabetes-tip-2-645x387-1.jpg)
Дискриминирани, понижени и девет месеци оставени на милост и немилост сами да се снаоѓаат. Кој и како ќе ја надомести огромната материјална штета, страв, нервози и неизвеснот на над 40 000 дијабетичари кои од почетокот на годината досега се без ленти за мерење на шеќерот во крвта и глукомери и им е нарушено уставното право на здравствена заштита.
Овој долг период потрошиле стотици илјади евра од свој џеб а ако нема редовно мерење на гликемијата можат да настанат сериозни компликации по здравјето. Сега спасот го бараат кај народниот правобранител кој треба да ги заштити од штетите предизвикани од здравствените власти. Следниот чекор е заедничка тужба за надомест на штета.
-Значи едно семејство каде има двајца дијабетичари досега потрошиле 72 000 денари и тоа зборам за тип два, тип 1 уште повеќе, или досега според наши груби пресметки неофицијални, досега околу 200 000 евра сме и заштедиле на државата …затоа со тбата очекуваме да ни биде надоместено тоа или во ленти или враќање на парите, вели Диме Велев, претседател на Сојуз на дијабетичари.
Дијабетичарите велат ова е првпат во независна Македонија толку долг период да се оставени без ленти и глукомери. Проблем биле тендерските процедури, но тоа не треба да биде проблем на дијабетичарите кои само сакаат да им го вратат мирот и спокојот а не да бараат и молат по социјални мрежи кој има повеќе ленти за позајмување.
-Ќе се обратиме со Комисијата за дискриминација бидејќи ние веќе подолго време зборуваме дека сме дискриминирани. Исто така планираме да се обратиме и со собрание до комисијата за заштита на човекови права и да побараме надзорна расправа за случајот со дијабетичарите во Македонија, вели Велев.
Бидејќи набавката на ленти, глукомери и инсулин е преку програма на Министерството а не преку Фондот, дијабетичарите неможат да ги рефундираат средствата што ги дале од свој џеб.
Алармираат дека е крајно време да биде решената состојбата со оваа голема група на граѓани во државата и да бидат заштитени нивните права и здравје.
Здравје
Почина 27-годишна штипјанка oткако ја каснал крлеж, луѓето со кои контактирала се под надзор
Published
1 year agoon
July 30, 2023By
Уредник![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/07/krlez.jpg)
Директорот на Институтот за јавно здравје Шабан Мемети информира дека na 27.07.2023 година во лабораторијата за вирусологија бил докажан причинител на конго-кримска хеморагичка треска кај пациентка која била хоспитализирана на Клиниката за инфективни болести и фебрилни состојби.
„Се работи за 27 годишна жена од с. Кучица, Штип која поради брзо прогредирање на болеста починала истиот ден. Тим од одделот за епидемиологија при ИЈЗ во соработка со епидемиолог од СЈЗ Штип направи веднаш увид во селото, клиничката болница Штип и ИМП Штип. Направена е и епидемиолошка анкета за пациентката по што дознавме дека била касната од крлеж кој бил изваден во домашни услови, по појава на симптоми (неколку дена по каснувањето) најпрво била хоспитализирана во Штип а потоа во Скопје“, истакна Мемети.
Тој додава дека со оглед на тоа што болеста се пренесува и преку крв од заразеното лице направено било пребарување на сите контакти во семејството, како и во КБ и ИМП Штип при што биле класифицирани според ризик (висок, среден и низок).
Од контактите со висок ризик беа земени 4 материјали за тестирање и истите се нергаивни.
Сите контакти од среден и висок ризик се ставени под здравствен надзор во наредни 14 дена.
Втор тим од епидемиолози од ИЈЗ направи увид на Инфективна клиника со пребарување на сите контакти и нивна класификација.
ИЈЗ подготви сеопфатна информација со сите преземени мерки како и препораки за понатаму.
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2024/05/image-207538-80x80.jpg)
На празник си заминуваат праведните: По долго боледување, почина таткото на Тоше Проески
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2024/03/img_20240308_144815-80x80.png)
“Свекрва треба да се сака секој ден, не само на 8ми март”
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2024/03/97f9dbf2-resize-820x0x100-80x80.jpg)
“Овие две години во Германија ми одзедоа пет години од животот, се враќам во Македонија”
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2024/01/screenshot_2-3-80x80.png)
Ќе ве расплаче! Објавена “Кажу да време лечи све” – гласот на нашиот ангел изваден со посебна технологија (ВИДЕО)
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2022/10/tose-proeski1-960x1287-1-80x80.jpg)
Денеска ќе наполнеше 43 години: На денешен ден е роден Тоше Проески
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2020/11/805842-filipche-utre-se-predlagaat-novi-merki-protiv-kovid-19-80x80.jpg)
Револтиран угостител до Филипче: 15 години сум дел од ова не може да седам на страна без кажан збор!
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2021/08/uploads_thumbs_resize_800x420_380131-80x80.jpg)
БОМБА НА МАКЕДОНСКА ДОКТОРКА: Од 10 заболени вчера ревакцинирани со 2 дози се 8
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2021/09/kimi-spitali-80x80.jpg)
Мехмети: Не прашувајте како изгоре болницата-Таа ја ИЗГОРЕВМЕ СИТЕ!
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2021/11/divonaselje-1-80x80.jpg)
Затвор ли е Идризово, кафана ли е ? (Видео)
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2020/10/screenshot_84-80x80.png)
„Спремен сум да влезам во инфективна и со заболените БЕЗ МАСКА да седам 24/7 седум дена„“ – Предизвик до Филипче
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/12/20231225_232319-80x80.jpg)
(Видеo) Драма во Албанија: Гори 12-катница, 40 лица се заробени во становитe
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/12/grobnica-sv-nikola-80x80.jpg)
Мистepиja на гpoбот на Свети Никола: И покрај paзopниот земjoтpec останал целoceн – се останато било yништено (ВИДЕО)
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/12/screenshot_20231205-222910-80x80.jpg)
ПАЛЧО СО ИСТАТА БАНДА ВО МАЈ БЕШЕ ФАТЕН СО ПИШТОЛ БЕЗ ДОЗВОЛА како бара злато (ФОТО)
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/12/spasovski-80x80.jpg)
ВО ЖИВО ОД МВР – ФАТЕН Е И УАПСЕН ПАЛЧО (ВИДЕО)
![](https://bulevar.mk/wp-content/uploads/2023/10/maz-mechka-2-80x80.jpg)