Само десетина минути со брод од блескавите канали на Венеција се наоѓа Повеглија, остров што тајно го носи товарот на векови трагедии и смрт. Денес е речиси целосно заборавен и затворен за посетители, но неговата историја го прави едно од најопседнатите места на планетата.
Островот бил сведок на човечки страдања што тешко можат да се замислат. Од своето основање во 421 година, Повеглија служела како засолниште за бегалци, но со текот на времето станала и страшен карантин за заразени со чума. Историјата бележи дека околу 100.000 луѓе ја загубиле борбата со смртоносната болест на ова мало земјиште, а денес археолозите потврдуваат дека повеќе од половина од тлото на островот е составено од човечки остатоци.
Во 1776 година, островот влегува во системот на јавна здравствена контрола на Венеција и станува стража за бродови и стоки што патувале до градот. По повторните епидемии на чума, Наполеон во 1805 година ја прогласува неговата улога на карантин за трајна, а девет години подоцна болницата затвора.
Но Повеглија не ја завршува својата мрачна приказна. Во 1922 година, некогашните карантински згради се претвораат во психијатриска болница. Шпекулирано е дека пациентите биле подложувани на брутални методи, вклучувајќи лоботомија, а еден од лекарите си го одзема животот скокајќи од болничката кула. Болницата работела до 1968 година, по што островот бил напуштен.
Денес Повеглија е тивко, заборавено место. Неговите празни згради, напуштени ќелии и сенки на минатото шепотат приказни за илјадници животи кои завршиле на неговата почва. За љубителите на паранормалното, островот е магнет за тајни и легенди, но посетата е строго забранета – можеби токму поради сенките што сеуште се лутаат меѓу неговите празни ѕидови.
