По убедливата изборна победа на Либерално-демократската партија (ЛДП), Јапонија ja доби првата жена-премиер во својата историја, Санае Такаичи. Партијата обезбеди супермнозинство во Долниот дом, со 316 од 465 места, што за првпат од основањето на јапонскиот парламент во 1947 година овозможува една партија да контролира две третини од комората.
Медиумите ја нарекуваат „Железната дама на Јапонија“, а таа самата ја признава британската премиерка Маргарет Тачер како своја инспирација. Но додека Тачер беше заштитник на фискалната строгост, Такаичи го промовира спротивното: активно зголемување на државната потрошувачка за економски раст и индустриска стратегија насочена кон националната безбедност.
На домашната политичка сцена, Такаичи ја обединува традиционалната социјална конзервативност со државниот активизам. Таа цврсто се спротивставува на истополовите бракови, на реформите кои би овозможиле различни презимиња за брачните парови и на секоја промена на образовниот систем што го нарушува класичниот семеен модел. Според нејзиното водство, Јапонија веројатно ќе ја забави или дури запре социјалната либерализација, консолидирајќи го конзервативното статус кво.
Економската политика продолжува по линиите на „Абеномика“ на поранешниот премиер Шинзо Абе, но со посилен фокус на „економска безбедност“. Владата на Такаичи планира даночни олеснувања, големи државни трошоци и индустриска поддршка за стратегиски сектори како полупроводници, одбранбена технологија и напредно производство. Странските инвестиции ќе бидат внимателно контролирани, а купувањето на земјиште од странци во критични области – строго ограничено.
Во надворешната политика, новата премиерка ја става безбедноста на Јапонија во прв план. Такаичи е меѓу најгласните застапници за ревизија на Член 9 од јапонскиот устав, кој ја ограничува употребата на воена сила. Дури и ако формалните промени останат далечни, нејзиното водство ќе ја нормализира визијата за Јапонија како конвенционална воена сила. Подготвеноста за колективна самоодбрана и модернизацијата на Силите за самоодбрана стануваат клучни точки во нејзината агенда.
На меѓународниот план, Такаичи е директна во однос на Пекинг. Јапонија го гледа Кина како безбедносен предизвик и го поврзува својот интерес со случувањата во Тајванскиот теснец. По нејзината победа, Кина издаде предупредување за „решителен одговор“ на какво било „неодговорно дејствување“ на Токио. Владата на Такаичи веројатно ќе го забрза милитаризациското планирање на југозападните острови, ќе ја зајакне подготвеноста за непредвидени ситуации поврзани со Тајван и ќе ја засили дипломатската видливост во регионалната безбедност.
Со оваа стратегија, Јапонија ја дефинира својата позиција како прва линија на одвраќање во Источна Азија, без формално признавање на Тајван, но со зголемена политичка и воена координација со партнерите во регионот.
САД гледаат во Такаичи добредојден партнер во напорите за регионална стабилност и одвраќање на заканите од Кина. Истовремено, нејзиниот фокус на стратешка автономија сигнализира посилна, поасертивна Јапонија во алијансата – партнер кој бара поголемо влијание врз регионалната стратегија, индустријата и политиката за економска безбедност.
