Балканец кој веќе четири години работи во Германија открива дека, и покрај нето плата од околу 2.700 евра, животот таму не е „мед и млеко“. „Кога ќе ги покриете станот, комуналиите, осигурувањето, храната и другите трошоци, на крајот од месецот останувате скоро на нула. Работите, купувате што ви треба и месецот минува како бисквити“, вели тој.
Тој посочува дека најголемиот проблем не е само материјален, туку и личен: „Работата те исцрпува. Се враќаш дома уморен, пазаруваш, переш алишта, средуваш стан, а понеделникот повторно доаѓа. Не можеш ни да се дружиш, ни да запознаеш некого, а камоли да најдеш партнер“.
Иако Германија нуди ред, сигурност и финансиска стабилност, тој признава дека приватниот живот многу често стагнира. „Имам работа, стан, документи, но немам партнер и социјален живот како дома. Сè е според распоред, а не според чувства“, додава тој.
Реакциите на неговата исповед беа поделени. Некои го поддржуваат, истакнувајќи дека сличен ритам на работа постои и во Хрватска, но со помали примања и права. Други тврдат дека проблемот не е во Германија, туку во личната организација на времето.
Сепак, многумина се пронајдоа во неговата исповед, нагласувајќи дека високите приходи често доаѓаат по цена на слободата, социјалниот живот и можноста за љубовни врски.
