Секој ден милиони граѓани низ Европа се движат по градовите користејќи јавен превоз, кој станува клучен дел од одржливиот урбан транспорт. Во Европската Унија, околу 10,7% од луѓето над 16 години секојдневно го користат автобусот, тролејбусот, трамвајот или возот, додека повеќето, дури 51%, воопшто не се потпираат на јавниот превоз. Најактивни во користењето се жители на Унгарија (19,6%), Швајцарија (19,2%) и Луксембург (19%), додека најмалку се потпираат на него граѓаните на Кипар (4,5%), Италија (5,1%) и Словенија (6,2%). Во регионален контекст, Албанците (16,8%), Бугарите (15,3%) и Србите (14,8%) покажуваат поголема зависност од јавниот превоз во споредба со Грците, каде учеството изнесува само 6,7%.
Македонската реалност е слично сложена, но со свои специфики. Околу 10% од населението над 15 години редовно користи јавен превоз, при што градските автобуси се доминантни со 7%, меѓуградските автобуси учествуваат со 2,6%, а возот речиси не се користи (0,06%). Дополнително, повеќе од 8% од граѓаните користат организиран превоз како алтернатива на автомобилот. Во споредба со ЕУ, каде автомобилот е значително помалку доминантен, во Македонија над една третина од луѓето го користат автомобилот како најчесто превозно средство до работа или училиште.
Регионот и градовите во земјата покажуваат големи варијации. Во Скопје, најголема зависност од јавниот превоз се забележува во општините Шуто Оризари (26%), Ѓорче Петров (20%) и Гази Баба (19%), додека во Центар и Карпош бројот на редовни корисници е многу помал, само 4% и 8%. Во останатите градови, јавниот превоз често го заменува организираниот превоз: во Битола 17% од жителите користат организиран превоз, а само 7,3% автобус; во Велес исто така 17% користат организиран превоз, а јавниот автобус е избор за 7%; во Кавадарци и Штип организираниот превоз доминира со над 19%, а јавниот автобус е ограничен на околу 6%; во Прилеп, 18% користат организиран превоз, а јавниот автобус 8%.
Овие податоци откриваат интересен контраст: додека во европските метрополи јавниот превоз е масовен и често прв избор за патување, во македонските градови автомобилот и организираниот превоз играат главна улога, со јавниот превоз кој често функционира како дополнителна, а не примарна опција. Регионалните разлики во земјата дополнително ја нагласуваат потребата од прилагодени стратегии за развој на одржлив урбан транспорт, кои ќе одговорат на специфичните потреби на жителите на секој град.
