Ноќта меѓу 18 и 19 март 1903 година, Гоце Делчев и неговата чета од Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО) извршиле дрзок напад врз железничката инфраструктура на Османлиската империја.
Во близина на селото Ангиста на реката Ангиста, во Серскиот округ на денешна Егејска Македонија, тие со динамит го урнале 30‑метарскиот железнички мост и соседниот тунел на стратегиската линија Солун – Истанбул.
Комитите не само што го уништиле мостот и тунелот, туку ги исекле и шините на една точка и ја прекинале телеграфската линија, со што го парализирале сообраќајот и комуникациите на трасата Дедеагач – Солун. Намерата на Делчев била да испроба нов вид саботажа – да погоди западни инвестиции во регионот и да го сврти вниманието на светската јавност кон македонската кауза.
Со оваа акција, која била подготвувана со месеци (експлозивот бил транспортиран од Рилскиот манастир), ВМОРО покажала дека може да удри по економските интереси на османлиската власт. Повеќебројни аскери биле испратени за потера, а неколку селани биле уапсени.
Историчарите нагласуваат дека саботажата кај Ангиста била последната голема акција на Делчев пред неговата смрт. Во неговото писмо до организацијата од 25 март 1903 година се опишува дека „изваден е мостот, турнат е тунелот, пресечени се шините и телеграфот“ и бара настанот да се припише на „тајната револуционерна организација“, а не само на неговата чета.
Само неколку недели подоцна, на 4 мај 1903 година, Делчев ќе загине во битка со османлискиот одред во селото Баница, Серско.
Во македонската историска меморија, саботажата на тунелот и мостот кај Ангиста останува симбол на решителноста и тактичката иновативност на Гоце Делчев и неговите соборци, но и предвесник на Илинденското востание. Настанот често се спомнува како „најголемиот железнички удар“ на ВМОРО и сведоштво дека слободата се бара со сите средства.
