Пакистан се наметнува како неочекуван дипломатски посредник во напорите за намалување на тензиите меѓу Вашингтон и Техеран, откако беше постигнат договор за привремен, двонеделен прекин на огнот. Во центарот на овие активности се најде премиерот Шехбаз Шариф, кој според изјавите на двете страни одиграл клучна улога во приближувањето на позициите.
Во изминатиот период, односите меѓу САД и Иран беа на раб на ескалација, проследени со закани и воена реторика. Сепак, дипломатската офанзива на Исламабад успеа да ги донесе спротивставените страни на иста маса, што резултираше со привремен договор за прекин на огнот. Иранскиот министер за надворешни работи Абас Арагчи исто така го истакна придонесот на Шариф во процесот.
Политичкиот пат на пакистанскиот премиер е долг и исполнет со пресврти. Неговата кариера започнува кон крајот на 1980-тите, а во текот на годините се соочува со бројни предизвици, вклучително и период на егзил во Саудиска Арабија по воен удар во Пакистан. Таму престојуваше со семејството од 2000 до 2007 година, откако претходно беше уапсен по контроверзни обвиненија поврзани со насилен инцидент во Пенџаб.
По враќањето во земјата, Шариф постепено ја обнови својата политичка позиција. Веќе во 2008 година се врати на власт на регионално ниво, а подоцна стана и значајна фигура во националната политика. По неуспешниот обид да стане премиер во 2018 година, тој ја презеде улогата лидер на опозицијата.
Неговото искачување до премиерската функција се случи во 2022 година, кога ја искористи политичката криза и смената на Имран Кан. Иако првиот мандат му беше краток, Шариф повторно се врати на чело на владата во 2024 година.
Во надворешната политика, тој се фокусираше на градење балансирани односи со влијателни регионални и глобални актери. Особено внимание посвети на соработката со земјите од Блискиот Исток, вклучително и Саудиска Арабија, како и на интензивирање на контактите со Турција, Обединетите Арапски Емирати и Јордан.
Дополнителен поттик за неговата улога на меѓународната сцена беше кризата меѓу Индија и Пакистан во 2025 година, во која САД се појавија како посредник. Тоа доведе до продлабочување на врските меѓу Вашингтон и Исламабад, отворајќи простор за нови дипломатски иницијативи.
Токму во таков контекст, Шариф ја искористи зголемената доверба за да посредува меѓу САД и Иран. Со постигнувањето на привремениот прекин на огнот, тој најави дека следниот чекор ќе биде насочен кон постигнување трајно решение. Доколку овие напори резултираат со целосен договор, Пакистан би можел да се позиционира како еден од клучните фактори во стабилизацијата на конфликтот.
