На Велики Петок, православната Црква го споменува еден од најзначајните моменти од христијанската историја: распнувањето, смртта и погребението на Исус Христос, како и Неговото слегување во адот. Овој ден се смета за централна точка на Страдалната седмица, во која се заокружува земниот пат на Богочовекот кој, според христијанското учење, доброволно ја прифаќа неправедната смрт за спасение на човештвото.
Во таа жртва, верниците гледаат победа над смртта и духовното поробување на човекот. Со Христовото страдање, се отвора можноста човекот повторно да се врати кон духовната слобода, да се очисти од внатрешните страсти и да живее во согласност со Божјата волја, како пат кон обновено заедништво со рајот.
Црковната традиција овој ден го одбележува со особена строгост. Велики Петок е ден на целосен пост и воздржување, без храна и пијалок, освен за оние чија здравствена состојба не го дозволува тоа. Тишината и воздржаноста имаат за цел да ја изразат тагата и почитта кон настаните кои се спомнуваат.
Евангелските преданија за погребението на Христос раскажуваат како Јосиф од Ариматеја, таен следбеник, го побарал телото од Понтиј Пилат, додека Никодим, исто така прикриен ученик, го подготвил за погреб со мириси и зачини. Телото било положено во нов гроб, во близина на Голгота, кој бил сопственост на Јосиф, а погребот се случил непосредно пред празникот Пасха, во присуство на мал број сведоци.
Литургискиот живот на Црквата на овој ден е особено изразен. Богослужбите ја следат Христовата Страст преку читање на дванаесет евангелски одломки, кои се читаат во рамките на свечено бдение уште во вечерта на Великиот четврток. Во тој богослужбен контекст, верниците симболично го следат патот на страдањето и смртта Христова.
Поради тоа што Велики Петок се доживува како ден на Христовата искупителна жртва, во црковната пракса не се извршува Света Евхаристија, освен во исклучителни случаи преку Литургијата на Претходноосветени дарови.
Во аскетската традиција, особено внимание се посветува на молитвата на Христос во Гетсиманската градина. Светите отци ја толкуваат како врв на Неговата човечка и божествена посветеност како длабоко, животворно сеќавање на смртта и целосно предавање на Божјата волја, кое станува пример за духовен подвиг и внатрешна преобразба на човекот.
