Денес православните верници го одбележуваат споменот на Светиот апостол и евангелист Марко, една од клучните личности во раното христијанство, човек чиј живот се врзува со ширењето на Евангелието од срцето на Рим до длабочините на Африка.
Марко бил близок соработник и духовно „дете“ на апостолот Петар, кој во своите списи го спомнува со посебна блискост и доверба. Токму во Рим, во време кога заедницата на верниците растела и се зацврстувала, Марко бил замолен да го запише сведоштвото за Христовиот живот, учењето и чудата. Така настанало Евангелието по Марко, текст кој раната Црква го прифатила како автентично сведоштво, потврдено и од самиот апостол Петар.
По неговото делување во Рим, Марко бил испратен во Египет со задача која се сметала за речиси мисионерски подвиг од огромен обем. Регионите на Либија, Пентапол и Амоникија, според преданијата, тогаш биле длабоко обележани од пагански култови, гатање и различни форми на духовни практики далечни од новата вера. Во таква средина, Марко започнал да го поставува темелот на христијанската заедница.
Неговото пристигнување во Александрија се смета за пресвртна точка. Таму, со текот на времето, се оформува првата организирана црковна структура: се назначуваат служители, се гради заедница и се воспоставува ред во новоформираната вера. Преданијата го опишуваат како проповедник чиј збор бил придружен со исцелувања и чуда, што дополнително ја зајакнувало новата заедница.
Но неговото делување не поминало без отпор. Локалните власти и противниците на христијанството го гледале како закана за воспоставениот религиозен поредок. Притиснат од прогон, Марко во еден период се повлекол во Пентапол, каде продолжил со својата мисија меѓу верниците кои веќе се оформувале околу неговото учење.
По извесно време, се вратил во Александрија, градот кој станал центар на неговата мисија, но и место на неговото страдање. Таму бил уапсен и изложен на сурово малтретирање. Според преданието, бил влечен низ улиците под исмејувачки извици, а потоа фрлен во затвор, изнемоштен и ранет.
Во тие последни часови, христијанската традиција бележи мистични утешувачки визии: прво ангел кој му носи охрабрување, а потоа и појава на Христос, што ја заокружува духовната димензија на неговото сведоштво. Наредниот ден, повторно бил изведен и изложен на истата суровост.
Својата животна приказна Марко ја завршил со зборовите на предавање: „Во Твоите раце, Господи, го предавам мојот дух“. Со тоа, според преданието, завршува неговиот земен пат.
Неговите останки подоцна биле погребани со почит од христијанската заедница, а низ вековите неговото име останало поврзано со исцеленија, духовна сила и традицијата на Евангелието што го носи неговото име.
…
