Во Египет, во мало село близу Хераклеја, околу 250 година се роди човек кој ќе остави неизбришлив печат во христијанството – Антониј Велики. По смртта на своите богати и благородни родители, тој го раздаде своето наследство на сиромашните и се погрижи за својата малолетна сестра, додека самиот се впушти на патот на подвижништвото уште на дваесет години.
Првите чекори од својот аскетски живот ги направи близу родното село, но брзо почувствува повик кон пустината. Така, на брегот на Црвеното Море, Антониј се повлече како вистински затворник на Бога – две децении живееше без дружење, преку непрестана молитва, созерцание и борба со демонските искушенија. Неговото трпение и духовна сила станаа легендарни, а веста за неговата светост брзо се прошири низ целиот христијански свет.
Со текот на времето, многу ученици го следеа неговиот пример. Антониј не беше образован книжевно, но со својата мудрост и искуство учеше дури и најголемите мислители на времето, вклучително и свети Атанасиј Велики. Познати се неговите потресни зборови упатени кон елинските философи: „Што е постаро – разумот или книгата? И кое е причина за другото?“ – прашање што ги остави без зборови и ги засрами.
Неговото присуство се почувствува и во најважните моменти на Црквата. Само двапати ја напушти пустината: првиот пат во потрага по мачеништво за време на гонењето на христијаните, а вториот кога свети Атанасиј го повика да ја разобличи Ариевата ерес.
Антониј Велики живееше неверојатни 105 години, а цели 85 години се посвети на аскетски живот и духовно усовршување. Со својот пример го воспитуваше и преобразуваше секој што го следеше, оставајќи зад себе „војска“ на ученици и подражавачи. Тој беше вистински наставник на учителите, човек кој достигна совршенство достапно на земјата.
