Венецуела располага со најголемите докажани резерви на нафта во светот – околу 303 милијарди барели – но поголемиот дел од тоа богатство е во форма на тешка и густа сурова нафта, чија експлоатација е скапа, технолошки сложена и еколошки спорна.
Според енергетските експерти, венецуелската нафта е тешка поради милионскиот процес на биолошка деградација, во кој бактериите ги разложиле полесните јаглеводороди, оставајќи зад себе потешки молекули. Како резултат, таа содржи големи количини асфалтени, смоли и сулфур, што ѝ дава темна боја, висок вискозитет и ја прави тешка за пумпање и рафинирање.
Дополнителен проблем е што венецуелските нафтени полиња се релативно плитки и имаат малку растворен гас, па нафтата мора да се загрева со пареа, да се меша со разредувачи или да се преработува во синтетичка сурова нафта за да може да се транспортира и користи. Овие процеси значително ја зголемуваат цената на производството.
Експлоатацијата на тешката нафта може да чини и до 50 долари по барел, што е повеќе од трошоците за лесна, конвенционална нафта од Блискиот Исток, Русија или Африка. Покрај тоа, инвестициите во вакви проекти се долгорочни – повратот може да трае и до 20 години – што ги прави особено ризични ако цената на нафтата на светскиот пазар падне.
Сепак, и покрај високите трошоци и еколошките последици, венецуелската тешка нафта останува привлечна за САД. Американските рафинерии се технолошки прилагодени за ваков тип суровина, а тешката нафта е поевтина за купување и овозможува производство на големи количини дизел и керозин, за кои постои силна побарувачка.
Дополнителна предност за Вашингтон е географската близина на Венецуела, што ги намалува транспортните трошоци и ја зголемува енергетската сигурност. Во исто време, пристапот до венецуелските нафтени резерви им овозможува на САД да го зајакнат своето политичко и економско влијание во Јужна Америка.
Пред национализацијата на нафтениот сектор во 1970-тите, американските компании како „Ексон“, „Шеврон“, „Тексако“ и „Мобил“ беа клучни играчи во венецуелската нафтена индустрија, а најголемиот дел од извозот одеше кон американскиот пазар. И денес, и покрај ризиците и нестабилноста, венецуелската тешка нафта останува важна алка во енергетската стратегија на САД.
