Иако располага со најголеми потврдени резерви на нафта во светот, Венецуела со години не успева да се наметне како водечки глобален производител. Според меѓународните статистики, земјата поседува околу 303 милијарди барели нафта, повеќе дури и од Саудиска Арабија, но реалното производство останува далеку под потенцијалот.
Клучно е да се направи разлика меѓу резерви и производство. Резервите ја покажуваат количината на нафта што може економски да се извлече со постоечка технологија, додека производството се однесува на дневната количина што реално се вади и пласира на пазарот. Во тој сегмент, Венецуела значително заостанува.
Во периодот на најголема експанзија, венецуелската нафтена индустрија произведуваше повеќе од 3,5 милиони барели дневно. Денес, поради долготрајна политичка нестабилност, лошо управување со државната нафтена компанија, меѓународни санкции и запоставена инфраструктура, производството е сведено на помалку од еден милион барели дневно.
Проблемот, според експертите, не е недостигот на нафта, туку ограничената можност таа да се извлече, преработи и извезе. Додека други земји со значајни резерви – како Саудиска Арабија, Иран, Канада, Ирак, Русија, Обединетите Арапски Емирати и Кувајт – одржуваат стабилно и високо ниво на производство, Венецуела останува зависна од неискористен потенцијал.
Иако формално е на врвот на листата по резерви, Венецуела денес претставува пример дека природните ресурси сами по себе не се гаранција за економска моќ. Земјата и натаму важи за потенцијален енергетски гигант, но без длабоки политички и економски промени, „црното злато“ останува заробено под земја.
