Силината на земјотресите најчесто се изразува со Рихтеровата скала, која ја мери магнитудата, односно количината на ослободена енергија во хипоцентарот на земјотресот. Скалата е логаритамска, што значи дека секое зголемување за еден степен претставува приближно 10 пати поголема амплитуда на брановите и околу 30 пати поголема ослободена енергија.
Земјотресите со магнитуда до 2,0 степени според Рихтер обично не се чувствуваат од луѓето и се регистрираат само со сеизмолошки инструменти. Потреси од 2,0 до 3,0 степени се многу слаби и ретко се забележуваат, без да предизвикаат штети.
Земјотресите со магнитуда од 3,0 до 4,0 степени се слаби до умерени и најчесто се чувствуваат во близина на епицентарот, но обично не предизвикуваат значителни оштетувања. Потресите од 4,0 до 5,0 степени веќе можат да предизвикаат помали материјални штети, како пукање на ѕидови или паѓање предмети.
Земјотреси со магнитуда од 5,0 до 6,0 степени се сметаат за умерено силни и можат да предизвикаат оштетувања на послабо градени објекти, особено во епицентралното подрачје. Потресите од 6,0 до 7,0 степени се силни и често резултираат со сериозни оштетувања на инфраструктурата и објектите, како и со повреди.
Земјотресите со магнитуда над 7,0 степени се многу силни до катастрофални и можат да предизвикаат големи разурнувања на пошироки подрачја, човечки жртви и долгорочни последици. Потреси со магнитуда над 8,0 степени се ретки, но претставуваат исклучително опасни природни катастрофи со глобално значење.
Рихтеровата скала овозможува научна и прецизна споредба на земјотресите, но вистинското влијание врз луѓето и објектите зависи и од длабочината на земјотресот, оддалеченоста од епицентарот, како и од квалитетот на градбите во погоденото подрачје.
