Еден малку познат, но исклучително значаен историски документ сведочи дека уште во 1887 година група македонски интелектуалци официјално побарале дозвола од османлиските власти за издавање весник на македонски јазик, со цел да се спротивстават на туѓите пропаганди и да го афирмираат македонскиот народен идентитет.
Иницијативата била покрената во јуни 1887 година од група образовани Македонци предводени од Коста Групче од Охрид и Наум Евро од Струга. Тие упатиле молба до султанот во Цариград барајќи дозвола за издавање на весник под името „Македонски лист“.
Во своето обраќање до султанот, тие наведуваат дека по создавањето на Бугарската егзархија дошло до поделби и несогласувања меѓу христијанското население во Македонија, а бугарската пропаганда започнала да ги претставува Македонците како Бугари.
Во документот тие пишуваат дека претходно живееле мирно како христијани-раја во рамките на Отоманската империја, но дека со појавата на бугарското црковно прашање било посеано „семето на раздорот“ кое создало сериозни проблеми во Македонија.
Особено впечатлив е делот во кој потписниците истакнуваат:
„Ја имавме таа несреќа да ја примиме бугарската народност како своја, иако за нас Македонците таа е туѓа.“
Во молбата тие наведуваат дека Бугарите ги прогласувале Македонците за Бугари и на тој начин создавале основа за политички и територијални претензии кон Македонија.
Со цел да се спротивстават на ваквите влијанија, иницијаторите предложиле издавање на неделен весник на „чист македонски јазик“, кој би го носел името „Македонски лист“.
Според предложената програма, весникот требало да се занимава главно со историски и филолошки прашања, а во помала мера со политика во рамките на интересите на Отоманската држава.
Меѓу целите на весникот биле и афирмирање на македонската посебност, спротивставување на туѓите пропаганди и информирање на населението дека Македонија нема ништо заедничко ниту со Бугарија ниту со другите соседни држави.
Во документот стои и дека весникот ќе работи на зближување и соработка меѓу Македонците и Турците, без разлика на верата и народноста, во интерес на заедничката татковина.
„Македонски лист“ бил замислен како неделник со среден формат, но проектот никогаш не бил реализиран, бидејќи не била добиена потребната дозвола од османлиските власти.
Иако неуспешен, овој обид останува едно од најзначајните сведоштва за развојот на македонската национална мисла во 19 век и за настојувањата на тогашните македонски интелектуалци да создадат сопствен медиум на македонски јазик.
Историскиот документ е објавен во списанието „Современост“ (Скопје, 1964 година), во трудот на историчарот д-р Климе Џамбазовски.
