Село Требиште областа Голо Брдо е најоддалечената административна единица на општина Булќиза, со околу 3 илјади жители регистрирани во шест населби. Во пракса, оваа бројка постои само во официјални документи. Помалку од половина од ова население живее во селото, бидејќи емиграцијата стана главна форма на преживување. Речиси секое семејство има барем еден член во странство, додека преостанатите куќи се претежно од постари лица.
Патувањето до село Требиште само по себе е показател за напуштеност.
Патот од Вичишти до селото е целосно оштетен, со дупки и без видливи интервенции за одржување со години. За жителите, врската за преживување на областа не е со Булќиза, туку со Дебар во Македонија.
Граничниот премин Џепишти-Требишти работи со ограничено работно време, околу 12 часа во текот на летната сезона. По неговото затворање, Требишти останува практично изолиран. Не дај Боже да имате здравствена вонредна состојба, бидејќи единствената алтернатива е патот до Булќиза, за кој е потребно повеќе од час и половина патување во тешки услови.
Единствениот асфалтиран дел, околу два километри од центарот на селото до граничниот премин, е оштетен во некои делови. Инертни материјали го покриле. Јавното осветлување, поставено пред околу 15 години, е речиси целосно вон функција. Навечер, центарот на селото останува делумно во темнина. Жителите велат дека Општина Булќиза не извршила ниту најминимални интервенции за одржување, третирајќи го просторот како заборавена територија.
Во центарот на селото работат само два бара и неколку мали продавници што продаваат основни производи. Присуството на странци е веднаш забележливо, бидејќи селото е мало и празно.
Жителите отворено зборуваат за недостатокот на доверба во изборните процеси, тврдејќи дека гласовите историски се купувале и се ориентирале според интересите на моментот. Во многу случаи, тие велат дека биле упатени како да гласаат за да може нивниот глас да биде препознатлив.
Во селските населби, реалноста е уште посурова. Патиштата се неасфалтирани и покриени со кал. Во зима, движењето станува речиси невозможно. Недостатокот на инфраструктура е придружен со сериозно загадување на животната средина.
Потоците се претворија во депонии за отпад, додека корпи за ѓубре никогаш не се поставени. Отпад се наоѓа во близина на училиштето, во потоците и во напуштени простори. Жителите велат дека доколку се постават неколку корпи и се чистат периодично, дури и еднаш месечно, ситуацијата значително би се подобрила.
Друг сериозен проблем е канализацијата, која се фрла отворено во некои делови од селото. Ова создава загадување и силен мирис, особено во текот на летото, што го отежнува животот на преостанатите жители.
Земјоделството е речиси без перспектива. Малкуте жители кои ја работат земјата го прават тоа повеќе за преживување отколку за пазар. Недостатокот на инфраструктура и работна сила го претвори земјоделството во обврска, а не во извор на приход.
Електричната мрежа е застарена, со истрошени дрвени столбови и висечки жици што ги преминуваат неасфалтираните улици. Во зима, без електрична енергија 3-4 дена стана нормално за ова подрачје. Во селото доминираат традиционални двокатни камени куќи, од кои многу се оштетени, со срушени околни ѕидови што го отежнуваат движењето.
Денес, село Требиштe преживува благодарение на емиграцијата и поврзаноста со Македонија, која ги покрива најосновните дневни потреби. Без минимални инвестиции во патишта, осветлување, водоснабдување, канализација и управување со отпад, оваа област ризикува уште повеќе да се испразни, останувајќи само име на административната карта на општина Булќиза.
Областа Голо Брдо опфаќа 21 села се целосно населени со Македонци, додека други четири села, се со мешан етнички состав, Македонци и Албанци.
